Bekir Ahıskalı

2011-02-16T02:31:00.001-08:00

Uploaded with ImageShack.us

Ameliyat

2010-12-24T09:00:00.002-08:00

http://www.seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/ameliyat.html

Geceden Kalma Hüzünlerim

2010-12-24T09:00:00.000-08:00

www.seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/geceden-kalma-huzunlerim.html

Aşkı dudaklarından içmek

2010-12-21T04:40:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/ask-dudaklarndan-icmek.html

Utanmadan ağlamak

2010-12-20T00:40:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/utanmadan-aglamak.html

Sinhare Gülüşü

2010-12-19T00:30:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/sinhare-gulusu.html

Sustuğumu sanma

2010-12-19T00:28:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/sustugumu-sanma-kerbala-sevdas.html

Sinhare

2010-12-17T05:05:00.001-08:00

Sinhare (tıklayınız)

İçimde bir zindan uyuyor

2010-12-15T01:57:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/i%C3%A7imde-bir-zindan-uyuyor.html

Ben senin türkünü daha sen doğmadan söylemeye başladım

2010-12-15T01:56:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/ben-senin-turkunu-daha-sen-dogmadan.html

Nasıl Yazar Olunur?

2010-12-14T12:24:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/p/nasl-yazar-olunur.html

Urfa da Martı Çığlığı

2010-12-12T23:39:00.001-08:00

http://seheryolcusu.blogspot.com/2010/12/urfada-mart-cglg.html

Ateş/ten ve Köpük/ten

2010-12-11T00:38:00.001-08:00

Ateş/ten ve Köpük/ten

Sevgili daha neyi bekliyorsun ?

2010-12-10T01:43:00.000-08:00

Sevgili daha neyi bekliyorsun

Ölürsem bir gün Sebe

2010-12-09T03:55:00.000-08:00

Ölürsem bir gün Sebe

Kartaca Sahili

2010-12-07T11:07:00.001-08:00

Kartaca Sahili

Kartaca sahilinde yürüyen güzeldin bu gece

Sen burada yürüyordun

Tüm Roma karşıdan kıskanıyordu

Ayakların yalın

Bedenin yangın yeriydi

Rüzgar kokunu getiriyordu

Ben cinsiyetimi farkediyordum

Gel!

Gel de seni senle aldatma bakalım

Gel!

Gel; al da tatma bakalım

...

Tutunması zor bir zirveden yuvarlandım da geldim

Yorgun bir geceden daha çıktı bedenim

Başımdaki güneş gölge oldu sevdama

Gümüş kavaklar büyüttüm tenimde

Bin şefkat besledim, ateşten kinimde

Ezberini bozdum çaldım teninden

Gönül kafesimin telleri yoruldu

Hüzünlerim ruhumdan yayıldı, gitti

Hazana erdirdim kara alın yazımı

Duyulanlar aşk feryatlarıydı

Sebepsiz bir kavganın patırtısı değil

Şiirle yanardı benim ocağım

Ölüm de ölümlü aşklar anlamaz beni

Belki sen de anlayamazsın Sebe

Sen nereden bileceksin

Şehrin kör olan gözlerini

Gözyaşlarımla beslenen dudaklarımdan

Gemileri yutan deryalar doğurdum bu gece

Nasıl duyacaksın ki

Baş eğmiş gönülsüzlerin feryadını

Bütün dudaklarda kaynayan

Palavra kazanlarının fokurdamasını

Ölüm de ölümlü aşklar anlamaz beni

Belki sen de anlayamazsın Sebe

Bir savaştan geriye kalan

Yıkılamamış bina gibiydi bedenim

Beklediğim teni bu gece ellerimde kazmışım

Ölüm fermanı okuyan namluları

Bağrıma doğrultmuşlar

Ben aldrımamış, yılmamış

Omuz başlarından martılar yakalamışım

Sevmiş, öpmüş salıvermişim

Ben bu gece senin bağına

İsteyerek, koşarak girivermişim

Küskün dudaklarımı barıştırmışım teninle

Ölüm de ölümlü aşklar anlamaz beni

Belki sen de anlayamazsın Sebe

Kartaca sahilinde yürüyen güzeldin bu gece

Sessiz ayin gibiydi solukların

Dilin lal olur susardı

Öp beni diyen bakışların vardı

Rüzgar kokunu getiriyordu

Ben cinsiyetimi farkediyordum

Gel!

Gel de seni senle aldatma bakalım

Gel!

Gel; al da tatma bakalım

Bekir Kale Ahıskalı

Aralık 2010

Sebe Düşleri 11

Sev/il/meyi Bilmek

2010-12-06T19:08:00.000-08:00

Sev/il/meyi Bilmek

Gözlerine b/aktım Sebe
Gözlerine...
Bir hayat biriktirmişlerdi
"Gitme" diyorlardı bana
Gitme!
Çabuk tükenen güzel her şey gibi
Sen de "bitme"
Diyorlardı gözlerin gözlerime
Bitme!

Gözlerine b/aktım Sebe
Gözlerine...
İnsanlar sev/il/meyi bilmiyorlardı

Bekir Kale Ahıskalı
Sebe Düşleri 10
Aralık 2010

Beni biraz daha öldür Sebe

2010-11-30T09:47:00.000-08:00

Beni biraz daha öldür Sebe!...

Çekişmelerden uzak
Saflık dönemimin kaynağı gibi
Kutsal bir tapınağa sığınırcasına
Çocukluğumun yeşil cennetini çağrıştırıyorsun bana
Yalnızlık ve acının köklerini yüreğimde kurutup
Kendimi bir sürgün gibi hissettiğim günlerden ırak
Cinselliği yaşarken teninde
Soğuk bir meleğin düşüne sığınır gibi
Ne kadar kusurum varsa bir fermanda toplayıp
Dudaklarından yaka yaka...
Beni biraz daha sula!
Beni biraz daha öldür Sebe!...

　

İpek tenli
Uzun boyunlu
Havana kokulu
Doymak bilmeyen bir tanrıça gibi
Uzak iklimleri anımsatan sevginle
Büyücü kadınlar gibi inanmadığın şeyler söylemeden
Şehvetin yasak meyvesini ısırttırıp bana
Yitip gitmeye can attığım sonsuzluğun özlemi içinde
Gözlerin sarnıç misali boşaldıkça dolaraktan
Beni biraz daha soy!
Beni biraz daha öldür Sebe!...

　
Ve sen kadınım!..
Sınırları bilinmeyen bir el tarafından çizilmiş
Açık hava hapishanesi gibisin bana
Hüzünlü pencerelerine düşen güneşi
Yağmurlarla kırıyorsun
Ne kadar kusurum varsa bir fermanda toplayıp
Nefesinden nefesime davetiyeler yollayıp
Yanaklarından sıza sıza
Beni biraz daha sev!
Beni biraz daha öldür Sebe!...

　

Sarhoş bir kayığın
Fırtınada liman araması gibi bedenim
Dinginliği şehvet kokan yatağında aramak
Sevilen bir kadının öpücüklerinde akmak,
Yatışmayan hıçkırıkları bir çırpıda yutup
Dudaklarından yayılan tat kadar
Teninden yayılan kokuyu duyumsamak istiyorum
Beni biraz daha öldür Sebe!...

　
Ve sen kadınım!...
Gizemli bir aynaya benzersin
Baktıkça daha derin
Baktıkça daha benim
Saçların!...
Mutluluğun sessizlikle birleştiği
Zamanın doğurgan olduğu
Derin derin solunan bir ülkeyi çağrıştıran
Yelkenlilerin dizildiği
Gemici türkülerinin birbirine karıştığı yerdir
Çölde susuz kalmış bir gezgin gibi
Düş kokan saçlarına dolanırken hayallerim

　
Ve ben!...
Deniz dalgalarıyla yorgun düşen kıyılar gibi
Sevdiğim kadının gözlerine tutulup kalayım
Bedenini sıradan bir dişi gibi algılamayıp
Sana sunma zayıflığını göstermeden
Coşkuyla uçurum arasında gidip gelmeden
Yalnızlığın yasasını tersine çevirip
Her türlü kuşkudan uzak öpüşmek seninle
Bağışlayıcılığımla önünde elpençe durup
Bir yatıra yalvarırcasına tenine ram olurum

　

Ve sen kadınım!...
Kısır kadının soğuk yüceliğinde
Güzel gözlü kadına kutsallık veren
Ulu ve güçlü kılıp benliğini
Beni kendine inandırmaya çalışan melek kadar
Yüreğimde çiçekler açtırarak dokunursun bana
Ne kadar kusurum varsa bir fermanda toplayıp
Arzulu bakışlarında bağışlarsın beni

Öldür ki
Öldükçe ben
Öldükçe sen
Öldükçe sevda olurum
Sevdamıza adanan kurban olurum
Beni biraz daha öldür Sebe!...

　

Bekir Kale Ahıskalı
Sebe'yi Düşlemek 8
Kasım 2010

Seher Yolcusu

2010-11-27T00:18:00.000-08:00

Seher Yolcusu

Ağlamaya geldiğim dünyada
Zalime baş eğmemişim
Üryanlığıma aldırmayıp
Avaz avaz bağımışım sevdanı
Bir imansız rüzgara kapılmış gönlüm
Genç yaşımda saçımı ağartmışım
Dokunmamışım benim olmayana
Tenlere parmak izi bırakmadan
Sevmiş...
Sevilmiş...
Devire baş kaldırmışım

Affetmeyeceğim yeller dalımı kırmış
Topal bir estere yük diye verilmişim
Kör baltalarla parçalanmış bedenim
İçin için yanmış kömür olmuşum
Demirci ocaklarına meze edilmiş
Körüklerde kızartılmış benliğim
Bir ateşe meze edilmişim de yine
Yılmamış...
Yıkılmamış...
Demire baş kaldırmışım

Çektikçe çekilesi hasretin varken
Akşamdan gitmek için erken demişim
Haşmetine aldırmayıp Azrail'in
Umutlarımdan yelken edinmişim
Tebessüm sermişim dudaklarıma
Boynum uzattığım anda vurulmuş
Ben yine de ruhumun falezlerime tutunmuşum
Gün olup doğmuş okşamışım başları
Gece olmuş kapılar yüzüme kapatılmış
Afra olmuş pencereden girmişim
Gecenin karanlığına isyan etmişim
Sevdiklerimi kara toprak saklamış
Düşmüş...
Kalkmış....
Kabire baş kaldırmışım

Çepeçevre hüzünle sarılmış her yerim
Bir yetim kadar farkedilmemişim
Belimi kırmış taşıdığım ağır bahar hayali
Yalandan da olsa sorulmamış halim-hatırım
Baharı göreceğimden korkmuş
Saya gecelerini salmışlar üstüme
Dişlerimi dökercesine titremişim
Kazma seslerinden ürkmemiş
Bağrımı önüne siper etmişim
Yerle bir edilmiş kabaran gururum
Yine de dizlerimin üstüne kalkmış
Sedire baş kaldırmışım

Yıldırmamış beni yaşadığım gün
Aynaların yalanına aldanmamışım
Çıkınıma almamışım hakkım olmayanı
Gözlerimden söküp atmışım
Gün görmeden çirkinleşen güzellikleri
Gitmek için sabahı bekleyen
Seher Yolcusu'yum ben
Heybeme doldurmuşum
Acıyı...
Sancıyı....
Bir uğruna bine isyan etmişim
Ha bire baş kaldırmışım

Bekir Kale Ahıskalı
Kasım 2010
Sebe yi Düşlemek 7

Saya Gecesi:Kışın en soğuk gecesi

Sebe'yı Düşlemek

2010-11-19T01:05:00.000-08:00

Sebe'yı Düşlemek

Sebe'yi düşlemek
Taşı dişlemek gibi bir şey
Hasret ile sabır
Biri arttıkça diğeri azalır
Sabret diyor içimdeki ses
Düşlerimde uzayıp giden yolu
Kesmek kolay olmuyor elbet
Kumlaşan yanık hasretlerin
Uçsuz bucaksız denizine katılmak
Henüz adı konulmamış bir sokakta
Sıfır adımla hayata başlamayı beklemek
Acılarla emzirdiğin içindeki çocuğa
Yersiz yurtsuz bir sevda masalı anlatmak
Kayıt altına alınmayan gözyaşlarıyla
Belirli belirsiz bir hasret büyütmek
Daha ringe çıkmadan havlu atarak
Dudakların pazarını sözcüklere kapatmak

Sebe'yi düşlemek
Taşı dişlemek gibi bir şey
Her erkeği mecnun eden bir erdemi var
Bir ayrılık yaşatır ki yaşatamaz hiç bir duvar
Karanlığın tasa fitili ateşlendimi bir kere anla ki
Yine gece oluyor, çekilecek yorganlar
En koyu yerinde kırmızıya dönecek karanlık
Dudağından fısıltılarla kuşatılacak bedenler
Eller salıverilecek
Yıldızların göğsünde sabahlayacak belki
Kimbilir kaç dere, önce çağlayacak sonra kuruyacak
Eğilmeyen başlarını eğecek yanardağlar
Dudak dudağa öpüşecekler
Bir dağ diğerine yaslanacak yorgunluktan
Nice seyranlar çıkacak, küf kokan samanlıktan

Sebe seni düşlemek
Taşı dişlemek gibi bir şey
Rıhtım sicimleri kadar yorgunum
Uykusu kaçmış bir denizin gözlerinden
Yaş diye döktüğü benmişim gibi
Tüm denizlerin tuzunu yutmuşçasına
Susatır beni hasretinin yangını Sebe
Hangi semt ışıklarına yenildim bilmem
Şu serçe yüreğim dev sevdana gebedir
Pusulaların gösteremediği yöndün sen
Bana el gibiyken, ele bendin sen
Çatlayan dudaklarını düşlerde kanatmadan gel
Koşarak, ayak izlerini bırakmadan, akmadan gel

Piyade sevdalara gülüp geçenler gün gelir
Sevdanın özgürlüğünü ayaklardan içerler
Yine öyle bir gün gelir ki tüm takvimler
Yaprak yaprak aşkı gösterirler
O gün gelinceye kadar Sebe
Bir an olsun ellerimi bırakma
Uykularıma çat-kapı gelmeye devam et
Düşlerimde öyle güzel yalan bak ki bana
Uyanıp da doğrusunu görmek aklıma gelmesin
Nasıl olsa biz
Kimliksiz bir sevdanın
Meşru mahataplarıyız
Kimse tutuklayamaz bizi
Ben yine de hiç bilmeyeyim
Bir düşten akıp giden sadece su mudur
Tükenen ömür mü, yoksa uyku mudur

Bekir Kale Ahıskalı
Sebe'yi Düşlemek
Kasım 2010

46-Gönül Fenerimiz

2010-11-15T10:56:00.000-08:00

İki Yüzlü Ay (mıyız).. İçin İçin yanan Güneş (miyiz)…

Bazı şeyleri biliyoruz…

Aslında onlara bizim onları bilmemiz için az çaba sarf etmezler hani… Onları bilebilmemiz için o kadar çok ipuçları verirlerki…

Sabah olacağını…güneşin doğacağını…yağmurun yağacağını…karnımızın acıkacağını

…ve doğumdan daha gerçektir ölüm. Her gecenin sabahı olduğu gibi her doğumun birde ölümü olacaktır. Biz aslında onuda biliriz. Ama nedense doğum kadar olağan karşılamayız. Doğum olacağı süresi bize dokuz aylık bir dilimde birkaç tane emare ile gösterilerken, ölümün geleceği gerçeği milyonlar emare ile gösterilir. Her doğanın ağlaması, emeklemesi, yürümesi, büyümesi, ergenlik çağına gelmesi ve yaşlanması bir istikamete sevk edildiğimizi gerçeği değilmidir.

Varlığını, başka bir varlığa borçlu olanların kaderini, hallerini bağlı olduğu varlık belirlemez mi?

Hayatımızda bir güneş gerçeği vardır. Günümüzü aydınlatan, dünyamızı ısıtan. Kış mevsiminde elini başımızdan çekti diye için için kırıldığımız güneş gerçeği.

Bir de zaman zaman gecemize başkasından aldığı ışığı bir ayna gibi yansıtan ay gerçeğimiz vardır. Tonton dedemize benzetirken aydede, sevgilinin yüzüne indirip sevgiliye ayyüzlü diye hitap ettiğimiz aydınlığı başkasının ışığına bağlı olan ay gerçeği.

Biz aslında bunuda biliriz.

Oysa ay; kendini bize belli etmesi için güneşin merhametine, bulutların gökyüzünde seyahat etmemeleri durumuna bağlı olarak kendisini bize gösterir veya elinde olmayan sebeplerden gösteremez.

Kendisini gösteremediği geceler kahrederken, gösterdiği gecelerde bile aydınlığını başka bir varlığa bağlı olduğunu bilmemize rağmen, insanların hallerini anlatırken “insanlar ay gibidirler, kimseye göstermedikleri karanlık yüzleri vardır” benzetmesine gider ve buna sıkı sıkıya inanırız. Bunu yaparken güvensizlik düzleminde güven aramaya çalışırız.

Sevgilerde böyledir. Karşınızdakini görmek istiyorsanız gönlünüzdeki feneri ona doğru yakmak durumundasınız. Siz ona yansıttığınız ışıkla onu görür, fark eder varlığını bilirsiniz. Oysa siz ona ışık tutmadan öncede o vardır ve gönlünüzdeki feneri söndürdüğünüzde de var olacaktır. Onu göremediğiniz durumlardaki karartı, belirginsizlik onun ile alakalı değil sizin onu aydınlatamamanızla alakalıdır.

Acaba diyorum, biz Ay’ın bu hallerini sıkı sıkıya takip eder açıklarını yakalarken, bize gözüksün veya gözükmesin, günümüzü aydınlatsın veya aydınlatması, yağmurlu havada, karlı havada, biz doğmadan annemizi, biz doğduktan sonra hem annemizi hem bizi, daha sonra hem annemizi hem bizi hemde çocuklarımızı ısıtmak için kendisini için için yakan, içten içe patlamalar yaşayan güneşin bu hallerini dile getiremeyecek, göremeyecek kadar...

Oysa güneşin bu için için eriyen halleri, çocukluklarında oyun arkadaşımız, gençliklerinde gülücükleriyle, edâlarıyla, nazlarıyla, sözleriyle, gözleriyle gözlerimize baharlar getiren gül bahçelerimiz, olgunluklarında bize güller yetiştirmek için nice sancılar çeken hayat arkadaşımız olan kadınlarımıza ne kadar benziyor.

Bekir Ahıskalı
02.09.2006
Gönül Fenerimiz
Kekemekaval-46

İntihar eden sular (Sebe Melikesine)

2010-11-14T07:06:00.000-08:00

İntihar eden sular

Sebe Melikesi'ne

Feleğin boynuna taktığı renkli fuları
Islatıyor saçlarından dökülen yağmur suları
Zelzeleler başlıyor kalbimin çarptığı yerden
Zaman gözlerinde çağlıyor birden
Ne senden geçiliyor Sebe, ne de serden
Denizler ki nehirleri biriktirdiğin teştindir
Kimse bilmez damarımda tepinen ateşindir
Gözlerini kapasan, gece oluyor gündüzlerim
Bir lahit kadar sessizleşiyor denizlerim
Bir çift kırlangıç havalanıyor yuvasından
Gözlerini açtığın yerden başlıyor zaman
Seher yeli gibi öpürken dudaklarımı
Al bir renk kuşatıyor yanaklarımı
Bakışların toprağıma atılan tohum gibiler
Senden doğru geliyor esen meltemler
Saçlarına koşuyor bütün yağmurlar
Hoş kokun da olmasa ne kokar bağlar
Soluğunla sinen dağ gibi kalkıp iniyor
Süleyman'ın sallanmaz denilen tahtı sallanıyor
Hüthüt kanat çırpamıyor tebessümünden
Yıldırımlar düşüyor düşmez denilen yerden
Topal karıncalar dört nala koşuyor, toz kaldırıyor
Susturulamayan ne varsa hepsi dilini yutuyor
Birden silikleşiyor alın yazım, kayboluyor defterden
Orada yazmayan şeyler geçiyor içerimden
Eğreti bir bakışın katili olmak istiyorum
İçimdeki çocuğu artık doğurmak istiyorum

Dinle beni Sebe!
Dinle ki dinlediklerin huzur buluyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Bir başka yükseklikten intihar ediyor sular
Bilmeyenler bu intiharın adını şelale koyuyorlar
Bilseydi güzelliğini
Süleyman tahtını bırakırdı, bahtını yapardı
Çiçekler kokunu bilseydiler
Senin gibi olmak için topraktan ömür içerdiler
Yıkılan bir putla kaybolamaz senin adın
Bir puta tapmak olsaydı muradın
Sen tahtını putlara vatan yapardın
Bir ay doğardı zincirlendiği dağın ardından
Ne kadar kötü varsa
Hepsi firar ederdi masalından
Nikahsız bir bahttın bende Sebe
Biz fısıltının başka kulaklara firarıydım ben
Acı bir çayın demi kaçardı gözlerime
Soluklaşırdı ufuktaki mavi
Saklanırdı şems eksikliğinden
Bulutların gökyüzüne isyanı başlardı
Bilmem ki sende güzel olmayan ne vardı
Mavi gözlüydü senin dilencilerin
Ah Sebe! vücudumda geziniyor ellerin
Sen ki Havva'nın kızısın, Adem'in gelini
Senin ülkende aşıklara ayrılıktan söz kesilmezdi
Kayıt altına alınamayan yüreğin vardı senin
Hıçkırarak ağlasan Nuh Tufanı'nı yaşar zemin

Gözlerin gülsün Sebe!
Gülsün ki ağlatanlar iflah olmuyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Yakışmıyor sana aşk ocağında kıt kanaat yaşamak
Mayışıp kalmak bir türlü taşamamak
Bütün pınarların kaynağı olan yerde, suyla kavuşamamak
Leyla ancak sözün ızdırabıydı
Adem ile Havva'ya verilen aşkın yasağıydı
Mecnu'nun bir adı vardı, aşkın taslağıyla yaşardı
Sen bir türlü susturalamayan avazdın
Bakışlarınla aşkı çağırırdın
Asıl aşkı sen yazardın
Sen gülünce ateş böcekleri ışığını gözlerinden çaldı
Seni görenler yandıkça yıkanırdı, yıkandıkça yanardı
Sen susardın, onlar da sussalardı toğrağı duyarlardı
Konuş isterlerdi, bilmezlerdi ki sen konuşursan
Dilleri bir daha konuşamazdı, pas tutardı
Senin uyuduğun geceler, zeminin gözleri kör kalırdı
Çoğalan ne varsa, azalmaya başlardı
Gereğinden fazla açılan gözkapakların vardı
Işık hüzme hüzme sızardı
En uzun körlüğünü yaşamışım gönlümün
İmbiğimden sızmaz oldu soluklarım
Çeperlerini yaktı göğüs kafesim
Menevişli ellerin yoktu
Aynalar olduğundan güzel göstersinler diye
Fazla mesai yapmazdı ustalar
Tebessümün son nefesten önce verilen şerbetti
Sensizlik gurbet içinde gurbetti

Nazarlarını kaçırma Sebe!
Kaçırma ki vazgeçtiklerin çabuk tükeniyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

İnsan gibi yaşardın herşeyi, hakkıylaydı solukların
Bu sebeple senin kısa özgeçmişini anlatamazlar
Mertliğin bozulmadığı zamanı yaşıyordun
Barut kokusunu bilmezsin sen
Senin zamanının siyahları, şimdiki beyazdan daha beyazdı
Göğsünü gere gere yürürdü yiğitler
Sırtından hançerleyecek kadar kalleş olmamıştı insanlar
Saklayacak bir şeyi yoktu kimsenin
Fısıltıyla söylenmezdi hiç birşey
Saate gerek duyulmazdı
Saatler seni vururdu
Dalgalar saçlarındı senin
Martı çığlıkları kaynardı kulaklarımda
Sen kıyılarımdan gidersen martılar denizlere küserler
Sırtı toprak kokan emekçiler, aç kalmaktan korkarlar
Bir damla düşecek olsa gözlerinden, boğulur yeryüzüm
Sen geleli beri, bronza çaldı tenim
Yokluğunda hangi varlığa açılır ellerim

Beni bir başıma bırakma Sebe!
Bırakma ki bıraktıkların ırak oluyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Son çirkinlikte tükeneleli çok olmuştu
Barudi bakışlar karanlıklarda patlamıştı
İçinden ırmaklar akan gözlerin vardı senin
Kuruyan dudaklarımı sulardı
Gönülleri taşımak en büyük hicretti
Hayalin bittiği yerde esaretim başlardı
Yıldırımların sık düşmediği bir tenin vardı
Dualarla korunurdu barınağın
Sen giderken hasretini bırakırdın zindanıma
Çıngıraklı patikalarda yorulur, düşerdim
Ganimet diye paylaşılırdı, bana bıraktığın sevgi şehrim
Sen giderken yokluğuna mahkum olurdum ben
Tutuklanırdım hiç günah işlememiş en temiz yerimden
Avcı hikayelerinde vururlardı beni,
Seni en çok seven yerimi leş kargalarına verirlerdi

Kuşatmanı benden kandırma Sebe!
Kaldırma ki unuttukların helak oluyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Yanıbaşımda olunca istediklerim
Hayallerimle sefere çıkmıyorum ben
Neresinden yakalarsam yakalayayım hayatı
Necati bir gayret oluyor tutunuşum
Sen ısıtan bir rüyasın Sebe!
Ondördünde durdurmuşsun zamanı
Kameri bir durgunluk var sende
Varlığında yedi iklim yaşıyor insan
Sana alışıklığım alnıma yazılı taş bir baskıdır
Gizli serzenişlerim
Yanaklarımı kendimi ele vermesin diyedir
Yokluğun yokluğum oluyorsa, varlığına mecburum
Yokluğuna gönülsüzüm
Üzerinde umutla yürünmeyen kaldırım kadar amaçsızım
İçimi sızltıyor gönül sızım
Doğurgan topraklardan gelmişim ben,
İçimde büyütmeliyim köklerini
Bir su sesine nice yalvarışlarım var
Yıldızsız gecelerimi saymıyorum ömürden

Bana öyle bakma Sebe!
Bakma ki mahzun baktıkların viran oluyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Vebalı nehirlerin akıttığının
Vebalini yüklemesinler omuzlarımıza
Yeni bir serüven omuzlayacak gücüm yok artık
Bizim nehirlerimiz saçlarından doğardı
Koy'una zincirli donanma gibi, ellerimi bağlamışlar saçlarına
Hangi çığlık kırar zincirlerimi, hangi yel savurur yamaçlarına
Kıpçak yiğitliğime tatar sarhoşu bakışların var
Uzattım bileklerimi, beni ancak kelepçe anlar
Anlardım ki varsın, aşikarsın
İstesen abad eder, istemezsen yıkarsın
Karanlıklar gündüzde uyuyup kalsa
Biraz daha uzun yaşardı sevdalılar
Sevda yolu ne kadar darsa
Bu yolda yürüyenler kabına sığamıyorlar
Kimse özgürlüğümün farkında değil
Gökyüzü mavisi uçurtmamsın benim
Bir elim sinenden nem toplar
Bu suskunluğum sebepsiz değil
Gözlerim tebessümlerini devşirme derdindedir
Eşiğinde bekletme beni, mahzun bir derviş gibi
Tebessümüm ümidimdendir, sanma murdına ermiş gibi

Bana nazlı nazlı bak Sebe!
Bak ki baktıkların çoğaldıkça çoğalıyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Soluyarak toplamışsın, tüm güzellikleri sinene
Son soluğunda çağırdın beni, kevser akan dudaklarınla
Alaca bir günün sonunda, kavuşmak kilitlenircesine
Kapkara lekelerinden arınmak ayrılığın
Çözülmeye yüz tutmuş sorular gibi basitleşmeden
Sarılıp kalmak bedenine, oynaşmadan, elleşmeden
Sebe ben biz aziz değilim
Çekip gidenden geriye kalan bir iz değilim
Çölde uyku tutmayan bir bedeviyim ben
Sahra ateşinin en gür aleviyim ben
İstemem vermesinler Süleyman'ın tahtını
Yeterki bana versinler öpmüş ölmüş bir insanın bahtını
Ölüm ağıtları söyleyemeyen tek şair benim
Doğmadım ki daha, ölümü nerden bileyim
Kandırıyorlar seni Sebe
Bütün diş ağrıları Leyla'dan kalmadır
Diyemedikleri zonklatır insanı
Kavuşamayanları da beyaz kefenliyorlar
Birazdan boşaltırım sana beklettiğim mahzenlerden
Mayışmış gönül çığlıklarımıı
Falları sevmem ben
Seviyor, seviyor diye koparabilmeliyim yapraklarını papatyanın
İtimalli hesaplar bana göre değildir
İçimdeki köklü bir sevdadır ne efsunludur ne de yeldir

Bana gülücüklerini yolla Sebe!
Yolla ki gülümsediklerin huzur buluyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Usul usul seveceğim seni usülünde
Yüzeyinde parlayacak denizin dibinde ne varsa
En dibe saklanma gereği duymayacakı inci mercanlar
Bıyığı yeni terlemiş bir genç
Hayallerinden aklanma gereği duymayacak
Ah Sebe! Bir kez düşünde ağırlandım,
Benim bütün kazancım bir düş busesi oldu
Görsen ne hesaplar veriyorum
En masum yerimden hançerleniyorum Sebe
Sayende kazancımdan daha çok bedeller ödüyorum

Sebe!
Sen kollarıma yatan bir çocuk oluvereceksin birden
Yanaklarından öpeceğim kimseler işkillenmeden

Bana masumluğunu sakla Sebe!
Sakla ki sakladıkların kıymetli oluyor
Gözlerin nemlense, göklerim ağlıyor

Bekir Kale Ahıskalı
05 Ekim 2010

16-Söyle mazluma dudağı gülsün

2010-11-13T04:38:00.002-08:00

16-Söyle mazluma dudağı gülsün

Yanıbaşımda dikilen heykel bir elini kaldırdı birden. Sanki deniz coşuyordu. Fasit fikirli, yüzü yıkanmamış mecusiler bana doğru geliyorlardı. Davulcular köse vuruyorlardı. Brehmen'in horozunun sesi kısılmıştı. Karalar giymiş bir hatip atını dört nala sürüyordu. Yüzlerinde gülmekten başka yol haritası olmayan mütebessimler zincire vurulmuş olmalıydılar. Seher yeli birazdan eteklerini savuracaktı. Salınmak genç fidanlara yakışıyordu ama ihtiyar ağaçların yapraklarından başka dökülen yanları da olacaktı. Onlar çaresizdiler. Dallarının azıksız yoksullara döndüğünü görmüştüm. Kıyamet gibi uzun bir gece yaşanıyordu. Yan binada sabaha başka hesapları olan bir münafık kandilini yakmış göstere göstere gece namazı kılıyordu. Belli ki suyu yine incitmemişti, abdestsizdi... İçimden akrep gibi sağa sola koşmak geliyordu ama göz mabetlerimin kapılarının kapanma saati gelmişti. Dışa kapanan mabet kapılarım içe açılmıştı. Yılanlarca hasat edilen kurbağa tarlaları gördüm. Düş dene sazlığı ateşe vermek istedim. Sazlıkta yaşayan aslanların yangından kaçarken beni parçalamalarından korktum. İnsan sokan yılanın yavrusunu öldürmemiştim ki bana kin beslesin. Arı kovanına baktım birisi çomak sokmuştu. Bana artık uyku beldesinden göç etmek düşerdi. Mutlaka büyük bir günah işlemiş olmalıydım ki bu gece elim bir azap çektim.

Uyku beldesini terk ettiğimde seher yeli denen dilber eteklerini savurmaya başlamıştı. Koca ağaçların yaprakları dökülüyordu. Genç fidanlar rüzgarla güreş ediyorlardı. Başları toprağa düşse bile kalkıyor, yeniden güreşe tutuşuyorlardı. Seher yelinin bu kadar bağırarak ve çekinmeden konuşmasının tek nedeni vardı. Günahsız olan pervasız konuşur. Onun yaptığı zulüm değildir belki. Göç vakti gelen yaprakların taşınmasına yardımcı oluyordu. Daha yeni açılmış olan gözkapaklarımı iyice açıp yüzümü seher yeline doğru dönerek "gazaba gittiğin vakit aklın başında olsun." diyecektim ki daha ben söylemeden ne demek istediğimi anladı. Yaşlı ağaçları daha az silkelemeye başladı.

Seher yeli!...

Dostların köke benzer sen de ağaca... Ağaç ise köklerinden kuvvet alır. Dostlarının incitmemeye çalış yoksa kendi kökünü kazmış olursun. Dökülen küçük yaprakları umursamamazlık etme. Büyük kalarak yaşamanın şartı odur ki her küçüğün kim olduğunu bilesin. Eline balta vereceğin güçlü adamın mescidin duvarını yıkmayacak kadarda aklı olduğundan emin olmalısın. Unutma! elli yılda kazanılmış nice iyi adlar vardır ki, bir tek kötü şöhret hepsini ayaklar altına almıştır.

Yaprağı savurayım derken rızıkları gasp etme ve yine unutma ki karıncanın önündeki daneyi ancak alçak kuş kapar. Sen güçlüsün yeri geldiğinde mütevazi olmalısın. Tevazu büyüklerden gelirse iyidir. Yoksul tevazusu onun tabiatındadır.

Ey bağban!

Seher yeline karşı tedbirini almalısın. Sen de unutma!... Bir memlekette sultanın tedbiri çobanınkinden az olursa o saltanatın da çobanın sürüsü gibi dağılmasından korkulur. Gücünün yetmediği zamanlarda adalet iste ki zulme göz yumdun diye senden intikam alınmasın. Padişahtan adalet istemeyen kişinin intikamcısı Allah'tır. Unutma seher yeli kendi görevinin derdindedir. Kervan halkı kendi yükünün kaygısını çeker, sırtı yaralı eşeğin çektiklerinden kimsenin haberi olmaz.Senin emeklerinin düşünmez. Zalime diş veren Allah onun dişlerini sökeceği günü belirlemiştir. Eşeğini düşman, vergisini sultan alıp gittikten sonra o memleketin tahtında ikbal kalır mı?

Söyle mazluma dudağı gülsün!...

Bekir Kale Ahıskalı

Ağustos 2010

Kekeme Kaval-16 Söyle mazluma dudağı gülsün!...

Adam gibi öl!

2010-05-11T01:07:00.001-07:00

Hicvederim dünyayı, sağı solu ayırmam
Millete zarar veren, babam olsa kayırmam

Yukarıda yazdığım iki dize sevgili şair dostum kardeşim H. Osman Saraç’a ait.
H.Osman Saraç’la zamanımız elverdiği ölçüde buluşur sohbetler ederiz. Son görüşmemizden bu yana yaklaşık altı ay geçti. Dostluklar yürekten, samimice olunca insan bir başka özlüyor sohbetleri.

H. Osman Saraç hayatın süzgecinden defalarca geçmiş, elenmiş ve tam kıvamını bulmuş, dergicilikten gazeteciliğe ve şimdi de yayıncılığa soyunan sistemin elverdiği ölçüde başarılı olan bir değer. Hayatta tek yenilmediği alan varsa o da şiiri. Bazen talihsiz, bazen benim gibi fazlaca iyi niyetli olmanın ağır faturalarını ödeyen bu aziz dostumla uzunca sohbetimizden sonra anladım ki biz ikimizin daha ödeyeceğimiz epeyce faturalar var.

H. Osman Saraç’ta ikinci kitabını çıkarmış olmanın heyecanıyla birlikte ağırlığı da sinmiş üstüne. O tam bir hiciv ustasıdır. Alkolikliği eksik Neyzen’e benzerliği çok. Bir de Neyzen’de olmayan çalışma şevki bunda zirvelerde. Adam bıkmak bilmiyor. Yenilmeye niyetsiz boksör gibi aldığı ve kendini yere seren her darbeden sonra daha bir güçlü kalkıyor ayağa. Onun ve benim yayın organlarımızın sorunlarından bahsederken bir başka şair dostumuz Nurullah Dursun içeriye girdi. Ona da kirli sakal pek yakışmış ama kendisini hiç bu kadar dalgın ve somurtkan görmemiştim. Belli ki onunda omuzlarındaki baskılar artmış. H.Osman Saraç son kitabını imzalarken bir yandan da atmaya niyetli olduğu kültür adımlarından heyecanla bahsediyordu. Tevafuk bu ya bir başka gazeteci dostumuz Ali Çınar aradıktan sonra yanımıza geldi ve beraberce üçümüz yemeğe çıktık. Bu şehirde sürekli olan şeyler olmaya başladı sanırım. Ben bu şehirden uzaklarda insanların hasedini unutmuşken ve biz üç şair, gazeteci dertleşirken Ali Çınar’ın bir başka gazetecinin bizi fotoğraf çektiğini fark etmesiyle gündem, ve konu değişti tabi. Neticede bizler buna alışmış insanlardık. (H. Osman Saraç hariç adam fotoğraf çekildiğini bile fark etmeden musakkasını yemeye devam ediyordu)

Bütün bunlarla birlikte benim aklım çantama koyduğum H.Osman Saraç’ın “Allah’tan büyük olsun isimli şiir kitabındaydı. Birinci kitabı olan “Tam sırasıdır” kitaplığımda en az 10 kere baştan sona okunmuş haliyle ter kaplıyordu da özellikle yaşadıklarını bildiğimden bu kitabı okuyacak olmak bana heyecan veriyordu. Yemekten hemen sonra yeniden görüşmek üzere vedalaşarak ayrıldık. Ben artık istediğim kitabı rahat rahat okuyacaktım.

100 sayfanın üzerinde olan ve her bir şiirini didik didik ederek okuduğum ve her şiirine dair notlar aldığım kitabı istedim ki okuyucularımda bilsinler.
H. Osman Saraç kitabının arka kapağında Şairler Yaşar İliksiz, Ömer Ekinci Micingirt, Seyit Kılıç, Hasan Ulusoy ve benim kendisine dair düşüncelerimize yer vermiş. Kitabı baştan sona okuyunca kitabın arka kapağında yazılı olan ve asla yanılmadığımı bildiğim “H.Osman Saraç şiiri sadece yazan değil onu adeta yaşayan bir mücadele insanıdır. Bu sebepledir ki; şiirlerini okuyanların damarlarında dolaşmaya başlar O’nun mücadele ruhu” ifadelerimin ne derece doğru olduğunu bir kere daha gördüm.
H. Osman Saraç kitabının önsözüne “Hep sorun çıkarırım” ifadesini koymuş. Evet bu cümle onu çok iyi anlatıyor. Çünkü kendisi sistemdeki açıklara ve bu açıklardan istifade ederek rant edinenlere hep karşı olmuştur. Kitapta isyanlarını, çaresizliklerini, ters açı bakışlarını göreceksiniz. Bu sebeple kitapta bulunan bazı şiirlerinde bölümler alarak sizinle paylaşma hazzını yaşamak istedim. Aşağıdaki dizelerin hepsi H. Osman Saraç’ın ikinci kitabı “Allah’tan büyük olsun” dan alınmıştır.

ALLAH’TAN BÜYÜK OLSUN

Jandarmadan, polisten, karından korkuyorsun
Para kazanmak derdin! Yarından korkuyorsun
“Allah büyüktür” diyor, her şeyden korkuyorsun

Öyle bir şeyden kork ki;
Allah’tan büyük olsun!

AYNA

Dün gece aynayla sohbete daldım
Senin her tarafın kibirdir dedi
Çıkardım aynayı tam kıracaktır
“Senin de son yerin kabirdir” dedi

BİZİM EL İTLER

Okeye taş çaldı diye ayıplanırken bizim Murat
Bunlar taş ocağı çalar;
İtibar görür!

BU HAFTA DA PAZAR ETTİK
,
Bu hafta da Pazar ettik
Hadi hayırlısı bakalım
Biraz azar azar ettik
Hadi hayırlısı bakalım

DÜNYAYI TAŞIYORUM

Dünyayı taşıyorum
Gittiği yere kadar
Ardımdan kaderimin
İttiği yere kadar

Yaşayan ölecekse
Bir hesap görecekse
Ocaklar sönecekse
Tüttüğü yere kadar

….

GÜLEREK

Ne kahkahalar attım
Anlamasınlar diye kahrolduğumu
Güle güle hapis yattım

HER ŞAİR BİRAZ DELİDİR

Her şair biraz delidir
Biraz da veli
İyi şiir için çok delirmeli

… her şair satılmıştır
Her şair aldatılmıştır
Ağlatılmıştır
…

HIRSIZ NİYE SOYAR SENİ

Hırsız niye soyar seni
Bir düşünsen, fark edersin
Bu eskidir bu da yeni
Bir düşünsen fark edersin

…

Senin yatın katın vardır
Jokey arar atın vardır
Bütün derdin bu kadardır
Bir düşünsen, fark edersin

….
Bir vatan var hepimizin
Bütün mallar niye sizin
Kim veriyor buna izin
Bir düşünsen, fark edersin

….

ADAM GİBİ ÖL

Boğulan için ne fark eder
Okyanus, deniz, göl?
Madem ki ecelin budur,
Adam gibi öl!..

….

İSRAİL İTİNE DUR DEYİN

Ya bırakın şu taşları
Ya köpeğe “dur “deyin

KAÇA KAÇA MÜSLÜMAN

Altınlarla donat evde eşini
Sen sadece düşün kendi işini
Feryat figan eden din kardeşini
Kurtarmaya çalışmadan; Müslüman

Vitrine çıkınca büyük mücahit
Parayı istifler, şimdi mütahit
Zekat bile vermez itin oğlu it
Bir ekmeği bölüşmeden; Müslüman

….

KIRK SENE YAŞADIM SIFIRA GELDİM

…
Namazlarım kaza, orucum kaza
Zekat ve hac zaten farz değil bana
Tek şehadet kaldı elimde, aha!
Kırk sene yaşadım sıfıra geldim

…

KIRKAYAK

Kırkayak, kırkayak
Bir tek başa kırk ayak
Kırk tane ayağın var
Şu gittiğin yola bak!

…

MEHDİ-DECCAL

Allah’a verdik ahdi; bir tükenmez mecaldir
Her Müslüman bir Mehdi, her zalim bir Deccal’dir!

NANKÖR OLMA

Binbeşin beşi senin
Et onun, leşi senin
Zenginin işi senin
Nankör olma kardeşim!

…

Ye rüşveti, yala yut
Yemiyorsan, haram but
Hep ramazan, oruç tut
Nankör olma kardeşim!

…

ÖLÜ YORUM

Bütün tabularını yıktım hayatın
Bütün şifrelerini kırdım
Her şeyi biliyorum!

Üç günlük dünya içim, kıçını yırtanlara
Kıçımla gülüyorum!

SAHTE KAR

Küçükken sahte memeyle kandırılır çocuklar
O yüzden mi insanlar, böylesine sahtekar?

SARHOŞ DOSTLARIM

Böyle iki tekle bitmek var mıydı?
Hay benim dostlarım, sarhoş dostlarım
“Kullanmak” diyemem, satmak var mıydı?
Hay benim dostlarım, sarhoş dostlarım

SOYGUN

Dayanış beynine silahını;
“Kasayı vermezsen kendimi vururum!” diyor
O’na verdiğim değerle
Beni soyuyor!

….

Yolun açık olsun diyorum baki dostum H. Osman Saraç

Bekir Kale Ahıskalı
Mayıs 2010

Ahıska Dilsizi (Eos)

2010-03-24T02:42:00.000-07:00

Ahıska Dilsizi (Eos)

Hiram-ı aşk derin olur
Devası zor bulunur
Yüzyılın karın ağrısıdır ihanet
Bu yüzden uzaktır bize cennet

Çiçeği burnunda bir kızcağız değilsin artık
Yüzünden dolup taşan tebessümlerini gizlemeden
Diline kabasaba olmayan sözcükler toplanmasını da
Acı baldıran otunu andıran dudaklarına
Hoş sözlerden tatlar giydirmesini de öğrendin
Yanına üç-beş kitap al
Kızılağaç dibine devrilmeden git

Sen yarını/nı hesapla
Diğer yarını bana bıraktın
Nasılsa Lethe'den bir kase içer unutursun
Bense payıma düşen yalnızlığı çekerim
Git artık Lucifer'i de bırak
Eos uyanmadan git ama unutma
Bir daha akşam olmadan Vesper'i göremeyeceksin

Bekir Kale Ahıskalı
Mart 2010
Ahıska Dilsizi Eos (Ahıska Üçlemesi-3

Hiram-ı aşk: Aşk uçurumu

Eos: Tan tanrıçası

Lethe: Yer altında aktığına, suyunun geçmişi unutturduğuna inanılan nehir

Ahıska Âması Lucifer

2010-03-23T01:39:00.000-07:00

Ahıska Âması Lucifer

Hikayeler birbirine benzer aslında
İnsan önce beyazın kirini görür
Oysa her renk aynı oranda kirlenir
Aldatıla, yanıla böyle;
Sevenin tutkusu artar da artar
Sevecenliği azalırken gitgide
Azrail'in ayak sesleri de olmasa
Herşeyde suskunluk olur, her yer ıssızlaşır
Okyanusa koşan nehirler gibi
Aklar saçlara kırılmadan akarken
Yerinden oynatılan bir kaya gibi
Tüm ağırlığını kaybettiğini sanır insan
Önce senin için birileri ihmal edilir
Sonra sen ihmal edilirsin birileri için

Bir sevgiliye isteyerek tutunmalı insan
Asmayı ayakta tutan karaağaçla sıkıfıkılığıdır
Yoksa desteksiz yetişen asmanın
Yüzü yerden kalkmaz meyveleri köküne değer
Hiçbir zaman doğrulamaz
Kötü huylu deniz gibi istenmediği halde
Toprağın eteklerine tutunursa eğer
Ne toprak mutlu olur bu sarkıntılıktan
Ne kayalar koynunda yosun besleyebilirler
Babasının töresini yaşayan insan
"Ötekidir" hayatın eskimeyen yanıyla
Yaşamın sillesi bu
Baba sillesine benzemez
Ayak köküne kadar iner, ense köküne değil

İnsan isterse eğer
Üzerindeki paçavralarla da mutlu olabilir
Ruhunun bekaretini tacizlerle bozdurmadan
Bir aşığın dudağında inleyen ney
Sazlıklarda yaşayan bir kamış olmayı özlerken
Kaldırımlarına yabancı bir kadın ayağı basmış sokak
Ne kaybeder ki bağlı olduğu caddeye olan sadakatinden
Eşiği aşınır insanın, Cerme gibi sinelerinin üzerinde
Tilil gibi bir ova beslerken
Soğuk soğuk terler insan
Kesikkaya'dan düşecekmiş gibi
Yüreğinde başedilmez isyanlarla
Tatlı suların balığı gibi çırpınır
Sonra gönül çukuru
Kuzu yatağı misali karın en son eridiği yerdir
Bir buseyle değişir bütün mevsimleri

Yalnız bir yele
Bir de akan suya yazmalı kadının sözü
Kadın iki kere
Erkek bir kere hak eder ak giysileri
Evlilik ölüme benzemese
Erkeğe giderken de beyaz giyer mi kadın
Uzun bir günün bilmem kaçıncı saatinde
Kadınsı gevşemelere yer verip
Nasıl bir suç işlediğini bilmeden
Her buse ilahi bir yemek diye
Bir sevda edinirken adı yalnızlık olan
Mutluluk sağılırken iyidir bir erkek
Saçlarını tutan yazmayı aradığında
Kızlığından bir yontu kalmaz artık
...ve doyurunca bir erkek tutkularını
Korkusu kalmayacak söylediklerinden
İlkyaz meltemleriyle sevişirken renk renk yıldızlar
Bedeli ağır ödenmiş başkaldırısıyla
Tuzlu bir dağa terk edilince insan
Sıradağlar gibi olan kaşları öfkeden kızıla dönerce
İşte o zaman
Korkudan içindeki çocuğu düşürür insan
Her şeyde bir suskunluk olur, her yer ıssızlaşır
Azrail'in ayak sesleri de olmasa...

Bak dinle!
Yunus'ta sensin Mevlana'da
Geçmiş geçmişte kaldı
Avrupa'dan gelmez dedenin kişneyen at sesleri
…ve bir Arap selam durmaz sana
Yetimisin diye Osman'ın
Bir elinde güneş diğerinde ay
Etrafında dönmez Mevlana
Yunus gezmez dağlarında
Yeri de göğü de yaratan Mevla
Rahmet yerden yağarken
Gökyüzünden rahmet arama
Başını önüne eğeceğin günler de gelir insanın
Herkese, herşeye peki dercesine susacağı günler de

Dinliyor musun?
Yok belki de dinlemiyorsun
Aşk bir bedene bürünmüş, aşık bir gevene dolanmış
Kanattıkça her yerini
Keyifle inliyor
Böyle dursun bu gece
Yıllar kaynaktan akarcasına geçedursun
Ladas'ın bacakları da yetmez artık koşmaya
Ne de olsa
Taşı kırılmış musallaya uğrayan son yolcuyum ben

Bekir Kale Ahıskalı
Mart 2010
Ahıska Âması (Lucifer)

Ladas: Büyük İskender zamanında yaşamış koşucu
Tilil: Ahıska sınırında 2500 rakımlı plato
Cemre: Ahıska yüresinde küçük tepelere verilen ad
Kesikkaya: Bir yer adı

Ahıska Sağırı Vesper

2010-03-19T08:50:00.001-07:00

Ahıska Sağırı Vesper

İçi tasnifli
Dışı abartılı tasvirli bir bedenden gerisi
İptidai kavimlerin sanatıymış sanatım
Kulaklarım "Ahıska Sağırı"
Kör bir şairin gözleriymiş gözlerim
Dışa üflenen, içe çekilen
Her yanı yangın bu nefesim
Sömürgeci bir bakış kadar
Gözlerime bakan nazlı bir hasretten
Yere doğru akan duvarlar gördüm

Mayası bozulmuş insanlar gördüm
Tat alıryorlardı her türlü eylemden
Yeter ki içerisinde suç olsun
Hora giden herşey
Onlarda hoşa giden oluyordu
Katırın gerisini andıran sırıtışları vardı
Şimendifer gürültüsünü andırıyordu sesleri
Ne kadar puslu hava varsa
Hiçbirinden eksik olmuyorlardı
Malı esirgemeyene esir olan erkekler gördüm
Bire bin veriryordu yasadışı ilişkileri
Aklı dilinde
Dili belinde
Eli mahreminde
Düşlerinde şehvetini satan
Kasıklarından havlayan şairler gördüm
Sözde ağırbaşlı nam-ı uslu
Sözde sapına kadar namuslu
Arslan gibi kükrediğini sanan
Avluda uluyan çakallar gördüm
Ağızlarında işeyen kadınlar gibiydiler
İblisi yanları vardı ondan da beterdiler

Şaireler tanıdım
Ne alınları terliyor
Ne de gözleri nemleniyordu
Bir sızı düşmemişti gögüslerine
Memelerinden karanlık emziriyorlardı
Yanlarından hiçbir zaman ayırmadıkları
Terlemeyi bile unutmuş tenleri vardı
Sanki akan tüm nehirler onların arzularından oluşuyordu
Onlar öyle sanıyorlardı
Kimseden esirgemedikleri etleri vardı
Uçan kuşa kanadı kırık
Yaralı yatan ceylana dinleniyor derlerdi
Yenisi gelince öncekinin adına eski diyorlardı
Neresinden bakarsan bak iffetsizdiler
Salyaları gemilerin yüzeceği kadardı
Konuştukça tatmin oluyorlardı
Kiminin heryeri fahişeydi
Kiminin dudakları, kiminin gözleri
Pontus gibi deviniyorlardı
Aynı mevsimin kapısında nöbet tutuyorlardı
Her mevsim fahişeydiler
İblisi yanları vardı ondan da beterdiler

Kızıl tipler tanıdım
Parası olunca ya evlenen yada adam vuran
Yurdumun dağlarına tutunmuş bir sürü hainin
Salon marksistlerine peşkeş çekilmiş koltuklarını gördüm
Aynaya bakmayı bilmeyen ihtiyarların
Sapıklıklarının adına berdel diyorlardı
Babasından daha yaşlı adamlara
Bilmem kaçıncı eş olarak gelin verilen
Üzerine hiçbir şey farz olmayan kızları gördüm
Bunlara alkış tutan suhyeleri, akılsızları gördüm

Bekir Kale Ahıskalı
Mart 2010
Ahıska Sağırı Vesper

Suhye: Maskara
Pontus: Karadeniz
Vesper: Akşam Yıldızı

Hâlâ Ne/Yi..m olduğunu sorma bana

2009-12-03T07:06:00.001-08:00

Hâlâ Ne/Yi..m olduğunu sorma bana *

Günlük yaşamı sırtından vuran
…huysuz bir hançer gibi
Kurallaşmış aptallıklarımız var
Bedenlerimizi gizledikçe
Ruhlarımızı daha çok ortaya döken
Bol sarhoşlu,
…kokulu karanlıklara teslim oluyoruz
Sesini duymasam da
…yokluğunu duyuyorum ya
Eski kokuları yeni kokularla karıştırıp
Sevdasal cesaretler geliştirmeli…
Unutma
Sen bedenini giyinmişsin
Ben kalbime ruhunun resmini çizmişim
Otuz yıldır ikimizde aynı kızı taşıyoruz
Bedenlerimizin nerede olduğunun ne önemi var
Bak ruhun kalbimde çırılçıplak dolaşıyor

Aynanın karşısına dikiliyor
Kendine kaş çatıp,
… yumruk sıkıyorsun
Sevdayla barışmak
Bir türlü aklına gelmiyor
Sadece senin sevdan değil ki
Her sevda kerpiç evler gibidir
Geçmişinde biraz çamur olur
Kendine diklendiğin her an
Kahrın daha bir kemirgen
Hüznün daha bir doğurgan oluyor

Oysa; ben seni,
Sayfalarının içinden mutlu öyküler geçen
öykü defteri gibi…
Dudaklarında,
Kalbimi sevdaya hamile bırakmaya hazır sözcükler
Üzerinde aynalara benim için düşmeye hazır gelinliğin
Başın göğsümde,
Kulakların nabzımı sayıyor
Rüzgar kapıları çarpıyor
Tırmandığım hiçbir zirve bu kadar akışkan değil
Merdivenler
…ayaklarımın altından akıp gidiyor
Ben soluklarını en yüksek perdeden duyuyorum
Gözlerin geçmişe ağlamaktan vazgeçmiş
Şimdiyi yakalamak üzereler diye düşlüyorum

Mendillere sarıp sarıp gizlediğimiz
Eski göz yaşlarımızı ,
Perdeleri titreten hıçkırıklarımızı
Ait oldukları zamana gömelim
…sessizliğimizi emiyorlar
Gülüşümüzü çerçevelere asmaya çalışma
Sen kabına sığmaz olunca
Bana koş!..
Havayla işbirliğine gir
Kokunu yay
Ben kokunla göz göze geleyim
İnsan buğusuyla cennetler kurmayı öğret bana
Bilek damarlarımızda tepinip duran
…yaşama gücümüzü ortaya çıkaralım

Konuşalım
Sessizlikler geçmişimizi çoğaltmasın
Hatıralarımızdan kopalım birden
Mırıltıları senfoni niyetine dinleyelim
Önce gözleri buluşuyor ya insanların
Bizde öyle olmasın işte
Gözlerin… saçların… dudakların
Neyin varsa hepsini al gel
Aşk…sevgi… ilgi… hiçbirini söyleme
Merak etme bizde her dilden sözcüklerin evi olacak
Nasıl olsa herkes aynı duyguları taşımaya başlayınca
Bu birlikteliğe bir ad verilecek

Yanı başımda duran sana
Bu kadar geç seslenişimi anlamaya çalışıyorum
Neden mi bu kadar geciktim?
Ruhunu içime geçirdiğim kız ile birlikte
Kabıma sığamaz olunca sana taştım

Hâlâ Ne/Yi..m olduğunu sorma bana
Sen gözlerimin en güzel ibadetisin

Bekir K. Ahıskalı
Haziran 1 2008
Sobelenmemiş Fısıltılar-25

Nedensiz Yitiğim

Kiraz Çiçekleri

2009-12-03T07:05:00.001-08:00

Kiraz Çiçekleri (Kiraz çiçeğim ! Yokluğun bir fukaranın açlıkla imtihanı sanki)

Önce gündüzden getirdiğin sıcaklık
Sonra alıştığın sesler terk eder seni
Yıldızlar sadece uzaktan el sallarlar
Soluklar boğazında kör düğüm olur
Yutmak istersin ama yutamazsın
Koyu kara geceleri bitirmek zordur
Baykuş seslerine sığınamazsın…

Yeter felek, başka ağlatma
Yâr uğruna nemliyim işte…

Karanlık uzun nehirler gibi
Ne geldiği yeri bilirsin
Ne de gideceği yeri belli
Hayatla olan göbek bağını
Paslı makasıyla yeniden keser
Gözlerinde biriktirdiğin güzellik
Dizlerinden dökülüp gider
Başından sisleri dağıtmak zordur
Dermansız dertlere sarılamazsın…

Yeter felek, başka çağlatma
Yar uğruna deliyim işte

Kim çaktı bağrıma bu kıvılcımı
Unutmuştum sevmek tatlı mıydı acı mı
Ben bir aşktan bulmuşsam ilacımı
Sinemde hapis ederim göz yaşlarımı
Suyu neyleyim artık içimde sen varsan
Sevdan bağrımda pınar oldu, alnımda ter
Yeter ki ela gözlerinden bir bakış gönder
Güzel bir bakışı yakalamak zordur
Anlamsız bakışlara tutunamazsın…

Yeter felek, başka yandırma
Yar yoluna harlıyım işte

Dağlar duysun istiyorum, duysun taşlar
Böcekler bilsin, bilsin göçen eden kuşlar
Masumca duruşlar, hem işlenen suçlar
Başaklar eğilsin, toprağa fısıldasın
Denizler sevdamızı yelden öğrensin
Ela gözlüm
Sevmeyen bu hissi nereden bilsin
Koca sevdayı saklayamazsın…

Yeter felek, başka haykırtma
Yar yoluna tınılıyım işte…

Kiraz çiçeğim! Yokluğun…
Bir fukaranın açlıkla imtihanı sanki
Ya küçük sular gibi kalıyorum
Bir düzlüğün en çıkılası yerinde
Ya çok kurak topraklar gibi
Yağmur mevsiminde su dileniyorum
Pınar başında susuz kalmışım
Sen /de içmeden duramazsın

Yeter felek, başka söyletme
Ne/Yi’m kaldı bilmediğin
Yar yoluna gamlıyım işte
Bir güzelin kuluyum işte

Bekir K. Ahıskalı
Mayıs 29 2008
Sobelenmemiş Fısıltılar-24

Bir Sultana Aşk Mektuplar-2

2009-12-03T05:22:00.000-08:00

Bir Sultana Aşk Mektuplar-2

(Bilinmeyen Bir Aşkın Delisi’nden)

Ben seni koklamaya geç kalmışken

Bir baharı muştulayan narin bedenin

Yangını körükleyen kokunla sen

Ben, Seni sevmeden önce Karanfil

Sen kendini sevdirdin… aşık ettin

Güzelliğin ve kokunla aklımı çeldin

Bir sabrın vardı ki kar’ın altında

Bir tavır saklıydı ki dudağında

Öyle açmış ki renkleri solmayası

Mis kokuyor… koktukça koklanası

Yalnız baharı ve yazı sevmiyorum

Saklıyor diye seni, kışı kucaklıyorum

Altı ay acı çeker, sabreder karanfil

O kadar süre sevilip koklanmak için

Bilir ki kolay değildir sevilebilmek

Güzellik, renk, koku da beğenilmek

Bir bahar başını çıkarmasa topraktan

Adı kalır.. kurtulamaz unutulmaktan

Şimdi el sallar bana uzaktan uzağa

Ben bürünmüşken dökülüp sararmağa

Ben seni koklamaya geç kalmışken

Ben,Seni sevmeden önce Karanfil

Sen kendini sevdirdin… aşık ettin

Bekir K Ahıskalı

Bir Sultana Aşk Mektuplar-2-SEN BENİ SEVMEDEN ÖNCE KARANFİL

02 Eylül 2005

Bir Sultana Aşk Mektuplar-1

2009-12-03T05:21:00.001-08:00

Bir Sultana Aşk Mektuplar-1

(Bilinmeyen Bir Aşkın Delisi’nden)

Karanlık çarşaf, çarşaf serilirken gecenin üzerine.

Sen, Bana gelirdin geceyi bölerek kirpiklerinle

Bir yarasa, sevinç kanatları çırpardı karanlıkta

Umursamadan yapraklar, varlığını mevsimlerin

Kokular salarken en ücra köşesine karanlıkların

Taşıyamazken bacakların düğümler çözülürken

Kendi elinle açıp gündüzden çözdüğün düğmeni

Sen, Bana gelirdin gündüzlere inat serinliğinle

Yarasalar karanlıkta aşklarından çığlıklar atarken

Ulurken çakallar, sinsice yürürken leş kokularına

Ceylanlar, canları pahasına koşarken sulaklara

Bilmem ki Sen’i salan neydi şehrin sokaklarına

Bir ışık yansırdı odamın penceresinden içeriye

Güzelliğini; görüp, gösteremeyecekler diyerek

Aynalar tam kalbinden vurulurdu utançlarından

Anlardım ki Sen, yine yollardasın hayallerinle

Sen, Bana gelirdin geceyi aydınlatan güzelliğinle

Sarmalardın, okyanuslar kadar derin bakışlarınla

Bir an boğulacağımı zannederdin gözlerinde

Kirpiklerin yetişirdi imdadıma ve salardı beni

Yüzünün al, al yamaçlarından aşağıya doğru

Karanlığı; gergef, gergef dokurdun ruhuma

Yapraklar, seher vakti çiğ tanelerini beklerken

Çatlayan dudaklardan tenime fışkırırdı alevler

Ben içtikçe içer, serinlerdim dudaklarından

Kaybolurdu baykuşlar, hepten susardı çakallar

Sen, Bana gelirdin karanlığı bastıran çığlığınla

Bekir K Ahıskalı

Bir Sultana Aşk Mektuplar-1-SEN BANA GELİRDİN GECEYİ BÖLEREK

Züleyha

2009-12-03T05:20:00.002-08:00

Züleyha

Züleyha en asîl ve en güzel kadınıydı çölün

Güldüğünü görenler, aşık olurlardı

Görenler, unuturdu susuzluğunu

Esmer teni, beline dökülen saçları vardı

Derin bakışı alır götürürdü insanı

Akıcı konuşur, doyulmazdı sohbetine

Züleyha en asîl ve en güzel kadınıydı çölün

Her çıkışında Nil kenarına

Baka kalırdı nehrin kenarında olanlar

Her kadın, O’nun kadar güzel olmayı,

O’nun kadar soylu olmayı dilerdi.

O’nu gören erkekler unuturlardı yaptıkları işleri

Her doğan kıza; ‘’Züleyha kadar güzel ol’’ derlerdi.

Bir ülkeye hükmeden eşi, bir halkı yöneten zekası vardı

Züleyha en asîl ve en güzel kadınıydı çölün

Sonra bir yetim geldi Mısır’a

İlk geldiğinde dudak büktüler kibirli bedeviler

Ben büyüteceğim dedi Züleyha

Yusuf büyüdü, Züleyha güzelleşti

Derken Sultanları dize getiren aşk çalıverdi kapısını…

Yıllarca sakladı Züleyha, dumanı saklanmaz oluncaya dek

Bir gün dayanamayıp, sırrını anlattı cariyelerine

Gülüştüler hep bir ağızdan…

Züleyha en asîl ve en güzel kadınıydı çölün

Yusuf içeri girdi gülümseyerek kapıdan

Mutfak ta kesilmemiş el kalmamıştı hayranlıktan

Züleyha’nın kapısını çalan aşk, sırrını âyân etmişti ama

Züleyha ile yetmiş cariye vardı şimdi, Yusuf’a aşık olan…

O saraya girdiği gün, Züleyha’nın kalbi gitmişti saraylardan

Yusuf’ta Sultan alameti, Züleyha da aşkın sefaleti başladı.

Züleyha en asîl ve en güzel kadınıydı çölün

Bedevi kızlarının en cilvelisi

Züleyha; bilinmeyen bir aşkın delisi

Bekir K Ahıskalı

Bir Güzelin Beklediği-1

2004

Üç Esaslı Kadın

2009-12-03T05:19:00.001-08:00

Üç Esaslı Kadın

Üç esaslı kadın olmalı erkeğin hayatında

Bir ana, biri bacı, bir diğeri sertacı

Biri varlık sebebi

Biri geleni bilmek için ellere gideni olan

Biri ellerden gelen gideni bilmek için

Biri seni doğurmalı biri sana doğurmalı

Bekir K Ahıskalı

2004 Acı Kokar Karanlıklar

Tut Ellerimi

2009-12-03T05:18:00.001-08:00

Tut Ellerimi

Geleceğimdi yastığımın altına koyduğum

Ümitlerim beklediğim mutluluğumdu benim

İlk gördüğüm an esirin oldu gözlerim

Tokalaştığım elimi koyuyorum başımın altına

Kabusta olsalar bana aitti bütün rüyalarım

Çığlıklarla uyansam da benimdi uykularım

Kırılsalar da benimle yaşardı ümitlerim

Sınırsız hayallerimle benimdi kara geceler

...ve ben sabahı beklerdim çaresiz ve yanık

yağmuru bekleyen çöller misali

Geceler cellat olmuş mahpus gönlüme

Sabahlar hançer gibi saplanır yüreğime

Gözyaşlarım tekrar, tekrar yıkar bedenimi

..ve sen sevgili bir bedel oldun cahil ömrüme

..ve ben bir bedel olarak veriyorum ömrümü

o okyanuslar kadar derin mi derin gözlerine

Bir ay gibi doğ gecelerime, karanlığa inatla

ve ben sabahı bekleyeyim senin yokluğun da

Nemli ve bitkin gecelerimi sana bırakayım

Bir yokluğa fırlatıp atayım hayallerimi

Benimle gelsin bütün gerçekler ve sen

Sakın ağlama hadi sil gözlerini

Cesaretin varsa tut ellerimi bırakma

Bekir K Ahıskalı

Acı Kokar Karanlıklar

Son çaresizliğimizi buydu diyerek

2009-12-03T05:17:00.001-08:00

Son çaresizliğimizi buydu diyerek

Sen; başka bir şehirde kırık bir dala tutunmaya çalışıyorsun

Ben; başka bir şehirde sağlam bir dalı kırmaya çalışıyorum

Sensizliğimden sebep düşlerimdeki kanamalarım

Senin haberin olmadan sığındığım gölgenin bir diyeti olmalı diyorum.

Hani... sen bilemesen ve ben bu canı sana versem diyorum.

Son çaresizliğimizi buydu diyerek

Sen: sıkıca tutunsan şehrin eteklerine.

Hani... öyle bir tutunsan ki tırnakların yaksa şehrin canını

Bir gün kırılırda tutunduğun dallar bana gelirsen eğer diyorum

...SON ÇARESİZLİĞİMİZ BU İDİ DİYEREK

Ben tutunduğum sağlam dalları koparayım.

Hani... öyle bir koparayım ki tüm şehrin kollarını kırarcasına

Bir gün ayakta kalırsam....

...yıkılmazsa, rüzgar hakkımdan gelemezse

ve günün birinde sana kavuşursam diyorum

Son çaresizliğimizi buydu diyerek

Bu har mevsiminde tutuşmuşken dallarımız.

Hani... yeni açmışken yanağında gamzelerin,

...kızarmaya başlamışken dudakların

Saçlarından aşağıya salınmışken tebessümlerin.

Kimin için verdiğimizi bilmediğimiz bu savaşta,

kimin için kazanmamız gerektiğini öğrensek diyorum

Son çaresizliğimizi buydu diyerek

Sana; hala diyemedim savaşlarım senden sebep diye

Bir gün dersem terkeder mi şehrin sokakları beni diyorum

Son çaresizliğimizi buydu diyerek

Seviyorum bilmiyor (sun) şehir

Biliyorum ama seviyorum seni

Son çaresizliğimizi buydu diyerek

Bekir K Ahıskalı

03 Aralık 2005

Şehir Yazıları-21

Sen ki…

2009-12-03T05:16:00.003-08:00

Şehir Yazıları - 20

Sen ki…

Yokluğunda taşlara vurduğum bu başımı

Varlığın da koymaya kıyamadığım yastığımdın

Zemheri gecelerimde üzerime alamadığım örtüm

Yinede ısınmaya çalıştığım tek sıcak olan şeydin.

Sen ki…

Karanlık gecelerimin dolunayı olurdun gözlerinle

Varlığında unuturdum hanemdeki baykuş seslerini

Sesin bir baştan diğer başa şehri kaplıyor sanırdım

Kendime nöbet yazardım başucunda beklemek için

İsterdim ki sabaha kadar bölünmesin uykuların

Ben seni seyretmekten bıkmazdım nöbetlerde

Sense gece kaç sineği kovaladığımdan habersiz

Şimdi senin yokluğunda bu şehirde

Kendime yazdığım nöbetlerin tadı kalmadı artık

Ne de hatıran için kovalayacağım sivrisineklerin

Geceler yırtık çarşaf gibi artık… kirli mi kirli…

Baykuşlar bile adil değil hanelere konarken

Gel gör ki garibanın ocağı sönüyor tüterken

Zalimin dumanı tüter oldu ocağı bile yokken

Bekir K Ahıskalı

Şehir Yazıları - 20

30.11.2005

Ellerimde bir demet menekşemsin

2009-12-03T05:16:00.001-08:00

Ellerimde bir demet menekşemsin

Ellerimde bir demet menekşemsin

Toprağa ekenin, sulayanın başka...

Deren'in, sunanın, koklayanın başka...

Ellerimde,bir demet menekşemsin

Ben ise hayallerimde sabahı bekliyorum

Çok uzaklardan narin biri el sallayacak diye

Başka şehirden bana doğru bakacak diye

Belki gülecek belki görmeyecek

Belkide eli saçlarına gidecek

Ben ise el sallıyor anlayacağım...

Deli değilim sadece sevdalıyım

Sen gözlerini ovalasan orada

Bana dokundun sanıyorum

Sen dokundukça gözlerine

Ben sana sevdalanıyorum

Başka bir şehirden

Bir solukta içime çekiyorum seni

Bekir K Ahıskalı

29.11.2005

(Şehir Yazıları-19)

Kaç gecemi yıprattım gülüşlerinde

2009-12-03T05:15:00.001-08:00

Kaç gecemi yıprattım gülüşlerinde

Gündüzleri yakan güneşe inatla

Kaç gecemi yıprattım gülüşlerinde

Sevilesi tebessümlerine takılıp

Sürüklenerek saçlarının seraplarında

Kaçıncı mevsimdir ömrümde bilmeden

Sahil şehri edasında göz kapakların,

Şuh kahkahaların, cilveli hallerin,

Dokunulsa yakacak buselerinle

Hayallerimle kaneviçe hallerine takılıp

Kehkaşanlardan bakışını toplarken

Aşkından geceye düşmüş meczup gibi

Kaç ay ışığına geçti üzerimden

Sen kıvranırken düş’süz uykularında

Gömüp bütün arzularımı bakışlarına

Her gün sana tutulan bendeniz ile

Güneş gibi senede bir tutulan sen

Yakalamak için o ender tutuluşunu

Dudaklarıma yağsın diye öpüşlerin

Kaç doluya karşı koydum bilmeden

Dönüşünü karşılamak için hayata

Kaç gecemi yıprattım gülüşlerinde

Bekir K Ahıskalı

20.11.2005

Şehir Yazıları-18

Çıkarsan kavuğundan bahara açacaksın

2009-12-03T05:14:00.003-08:00

Çıkarsan kavuğundan bahara açacaksın

Şehir Yazıları-17

Bir sonraki sınıfa geçince hayat mektebinde

Eski kitap aralarında mı kaldı onca anılar?

Sevgiye ve aşka dair en iyi yapabileceğin şey

Bu kirli şehrin yamalı sokaklarında her gün

Kaçaklığın, kaçmaklığın binlercesi yaşanırken

Yürek hoplatıp kaçmaktan zevk almak,

Aşk denen ışıltıyı görüpce topuklamak mı ?

Bilmez misin gülüm her zaman koşmak değil

Mevziyi terk etmemek ölürcesine, öldürürcesine

Bazen yerinde kalabilmek maharet ister.

Hayatına bir kaç aşk sığdıranlar da hatalıdir

Hayatına hiç bir aşk sığdırmayanlar kadar

Şehir bu gülüm imansız mı imansız hepten

Ne çok yaşayana tahammül eder

Nede yaşamayana merhameti olur

Ya senin çıkmanı bekler ininden dışarıya

Ya da yıkar koca koca dertleri üzerine...

Çıkarsan kavuğundan bahara açacaksın

Çıkmazsan yaşadığını sanarak kaybolacaksın

Bekir K Ahıskalı

11.11.2005

Şehir Yazıları-17

Gülüme can ol, canıma gül

2009-12-03T05:14:00.001-08:00

Gülüme can ol, canıma gül

Şehir Yazıları-16

Tebessümlerim, bakışlarınla bir göçmen hayatı yaşıyor

Yağmalanıyorum sanki gamzelerinde yangın yeri gibi

Her seferinda hain muamelesine tabi tutuluyor utangaç bakışlarım

Kimsesizlerin yaşadığı bir bina aralığı sıcaklığında iken tüm insanlar

Üzerime örtülen bir battaniye yumuşaklığında soluklarınla

Yarına taşıyorum dünden getirdiklerimle birlikte herşeyimi

Herşeyim dediysem dünyalara değişmeyeceğim

hayallerimdeki sen varsın birde yanına yamadığım ben

Hani annesi olmayan bir çocuğun yaması nasıl olursa öyle işte..

Ben varım bu şehrin yamalı sokakların da yamalı hayallerim,

yamalı düşlerim ve yamalı dünyamla...

Bir yamalı dünya bende yok gülüm.

Senin, içindeki dertlerini sansürleyen o gamzelerinde yamalı..

Yamalı yalan bir dünyaları var insanların. Biblo aşklarıyla kurdukları,

yalanlarına kendilerinin bile inandıkları.

Bilmezmisin bibloların dünyasında bakışlarda, yakışlarda, yakarışlarda

sessizdir.Dünyama gel ölümlülerin dünyasına. Ölmeden yaşamak zorunda

oldukları aşkı yaşama derdinde olanların dünyasına gel

Gülüme can ol, canıma gül

Bekir K Ahıskalı

14.11.2005

Şehir Yazıları-16

Emanet sözcüklerle söyleme beni sevdiğini.

2009-12-03T05:13:00.001-08:00

Emanet sözcüklerle söyleme beni sevdiğini.

Şehir Yazıları-15

Emanet sözcüklerle söyleme beni sevdiğini.

Bırak o zaman bilmeyeyim sevildiğimi.

Aç iken sevgine, bir de emanet sözcüklerle kandırma beni...

Senden olan dikeni,

senden olmayan gül bahçesine tercih ederken...

Korkuyorsan eğer aydınlıktan

perdelerini ışığa kapat, gözlerini sevgiye kapattığın gibi.

Bilmez misin rüzgarla sevişmeyen gülün kokusundan

kimse haberdar olamaz.

Bırak, kokuna sancılansın burunlar, güzelliğinle yunsun tüm çirkinlikler.

Bırak, tüm şehrin dudağında

''benden bir güzel geçti, bağrımı deldi geçti''

diye bir nalan olsun.

Utansın sana söylenemeyen sözcükler çıkamasın dudak aralarından.

Çekilsin eşkiya ruhlu, korsan sevdalar tüm sokaklardan..

Yine o türküyü söylensinler kemani bir sesle, seni anlamayanlar ''Kendim ettim kendim buldum'' diye..

Bırak onlar söylesinler ama sen bana asla,

Emanet sözcüklerle beni sevdiğini söyleme.

Bırak o zaman bilmeyeyim sevildiğimi.

Bekir K Ahıskalı

11.11.2005

Şehir Yazıları-15

Aşk-ı memnu mefta'sıyım sanki.

2009-12-03T05:12:00.003-08:00

Aşk-ı memnu mefta'sıyım sanki.

Şehir Yazıları-14

Elimde parasızlıktan geçtiğim yerlerin saksılarından çaldığım güllerim,

Kimsenin geçmediği bir sokak ortasında, dudağımda en taze buselerle

bekliyorum.

Şehrin varoşlarının aşk çığlıkları yırtıyor tül inceliğindeki

hayallerimi. Güvercinlerin bile korkarak kanat çırptığı bu iklimde,

gelebileceğinin hayaline emanet canım. Daha dünki aşk cinayetinin kanın

yıkanmamışken yağmur sularıyla, yıkılan hayaller harabesinde yerim

ayrılmıştır belki de.

Mezarını kimlerin kazacağını, kimlerin üzerini örteceğini bilemediğim bir

aşk-ı memnu mefta'sıyım san ki.

Seni uzak memleketlere savuran kasırgalar beni bu topraklar çivilemişler

san ki. En ağır kayalardan daha ağır basıyorum toprağa. Yanı başımda

kanat çırparken azrail ben hala elimde ki gülleri sunabilme derdindeyim.

Hoyrat gözler süzülüyor üzerime en dik yamaçlardan.

Bu şehir kanıma susamış, bilmiyor ki kesse sen akacaksın damarlarımdan.

Zakkum yetiştirme derdinde bu şehir, elif çekirdeği zakkum için meyveye durmaz.

Şehir geceye durmadan, elimde güllerim solmadan, ben azraile teslim olmadan gelsen diyorum

Bekir K Ahıskalı

10.11.2005

Şehir Yazıları-14

Gel kendini çıkar yüreğimden

2009-12-03T05:12:00.001-08:00

Gel kendini çıkar yüreğimden

Şehir Yazıları-13

Gel kendini çıkar yüreğimden, at beni bu şehrin sokaklarına.

Bir kimsesizde ben olayım, kaldırım taşları arasında yapayalnız.

Sürüklesin benide yağmurlar en kuytulara

Toprağa her basıldığında, yüzümde ayak izleri kalsın

benden daha umursamazların ayaklarından.

Çiğneyip geçsinler beni,

şehrin sokaklarında kaçamak sevişenler.

Yüreğinin yamaçlarından yuvarlanıp parçalanmaktan daha kötü değildir.

Fark edilmemekten daha iyidir, farkedilip çiğneniyor olmak belki

Sök at beni kalbinin koylarından, şehrin kaldırımlarına.

İstenmediğim yüreğinde mevsimsiz yaşamaktansa

benim de ömrümde bir baharım olsun istiyorum.

Arada başıma yağmurlar yağsın, güneşler okşasın beni.

Hiç var olamamaktansa, bir günlük ömüre razıdır kelebekler.

Hadi yırtarak at ki çöpçüler süpürmek için çöp beklemekte...

Bekir K Ahıskalı

08.11.2005

Şehir Yazıları-13

Ben bu şehri seninle sevdim

2009-12-03T05:11:00.002-08:00

Ben bu şehri seninle sevdim

Şehir Yazıları-12

Ben bu şehri seninle sevdim.

Karanlıktan korkan adamın gece düşleri gibi..

Kararınca odasındaki mum varlığından korktuğu o geceye

araladığı perdeler gibi bir umut diye.

Bir denizin debinden çıkarmak için hayallerimi.

Ayın şavkı gibi bir parıltı diye düşmüşüm düşlerimin peşine.

Aşkımı takmışım oltamın ucuna yem diye.

Ben bu denizi seninle sevdim ıslak diye saçların,

tuzlu diye teninde ılıcalaşan terin.

Mandalina kabuğu kokunla, tazeliğinle narinciye tadınla sevdim

portakal yaprağı yeşili gözlerini.

Ben bu şehri seninle sevdim,

Yıllarca konuşmadığım sokakları vardı,

güvenip de açılamadığım caddeleri,

koca, koca binaları vardı bu şehrin

sevemeyen sevilemeyen insanın kalbi misali bomboş olan,

hayata dair saklı bir sırrım yoktu duvarlarında…

Bir kaçağım, bir kaçamadığım olmamışken mevsimlerinle,

şimdilerle hayallerimde el ele yürüyorum caddelerinde,

öpücüklerin yolumu kesiyor sokak aralarında,

uçuşan saçların yol vermezken yarınlarıma…

Ben bu şehri seninle sevdim.

Karanlıktan korkan adamın gece düşleri gibi..

Bekir K Ahıskalı

07.11.2005

Şehir Yazıları-12

Ben seni yazıyordum şehir seni anlatıyordu

2009-12-03T05:11:00.000-08:00

Şehir Yazıları 11

(ŞEHİR YAZILARI)

Ben seni yazıyordum şehir seni anlatıyordu

Seni yazmak istedim bu gece. Memleketimin her bir evinde ışıklar başka şeyler için yanarken, neden benim kandilim seni anlatma adına yanmasın ki dedim.

Dokundum önce ıslak ellerimle kibrite sonra defalarca çaktım kükürtlü bir yüzeye... Bir olmadı beş olmadı bıkmadım bir an elektriğe inatla ben seni mum ışığında anlatmak istedim. Öyleye sevdan karanlık gönlümü nasıl aydınlattıysa o uçsuz bucaksızlığına rağmen adını yazmak nasıl aydınlatamazdı on altı metre kare odamı. Ortalığı kükürt kokusu kaplamasına rağmen san ki sen kokuyordu gece, kibrit, kalem, kağıt...

Daha başlamadan nasıl da seni anlatmaya başlamışlardı bunlar... Ya ben her şeye senin adını veriyordum, yada her şey sen kokuyordun benim dünyamda...

Hayır, hayır yalnız odam değil... Evim sokağım şehrim sen kokmaya başlamıştı. Ben seni yazıyordum şehir seni anlatıyordu. Tek tek söküp aldım her şeyi aktardım kağıda... Hiçte zor olmadı aya baktım güzelliğini, yıldızlara baktım gözlerini,, rüzgara baktım saçlarını, güneşin batışına baktım teslim oluşunu, şafağın söküşüne baktım kararlılığını yazdım ben.

Ben seni yazdım şehir seni anlattı bana... Saçına taktığın tokalar parkları, sinelerin dağları, göz yaşların nehirleri anlattı bana...

Ben seni yazarken şehri yazdım, şehri yazarken de seni anlattım... Baktım ki ben bir günümü yazmışım bu şehir de...Ne kadar da benzermiş bu şehir sana...

Nasıl ki sen her dolduğunda sel olur akar damlalar yanaklarından. Bu şehirde her ağladığında sel olur akar sokaklarından...Sabah iyi başlardın güne, sonra akşamı zor ederdin... Derken sabahlara kadar yaşardın heyecanın ve romantizmin doruklarında.

Sabah güneş doğar bu şehirde pırıl, pırıl. Öğlene doğru kapanır hava, çakar şimşekler sel olur sokaklar, akşamı zor eder bu şehir ve sonra sabah kadar bir hilal okşar başlarımızı ve yıldızlar dans ederler gökyüzünde ve insan bakar ki kayan yıldızlar yerinde duranlardan daha fazla.

Bu şehirde aynen senin gibi... belki hayır demiyordu ama yâr’da olmuyordu...

Ben seni yazıyordum şehir seni anlatıyordu

Bekir K Ahıskalı.

Şehir Yazıları11

03-11-2002

Sevdalar Çıplak Olurlar

2009-12-03T05:07:00.001-08:00

Sensizim ama, ylnız değilim...

Gece boyunca el değmemiş sevdanı,

Gecelik bile giydirmeden koynumda yatırıyorum...

İliğe ihtiyaç duymadan, bedene bürünmeden

Uzak diyar ışıltıları, yakın yangınlarıyla

Her sevda bir yürekte yarı açık hapis yaşarlar

Günahsız halleriyle sevdalar çıplak olurlar

Gecelik bile giymeden bir yürekte kıvrılırlar

Bekir Kale Ahıskalı

10 Haziran-2006

Ayağa Kak Ey Aşk/Kapına Geldim

Bir Yüreğe Süzülebilmek

2009-12-03T05:06:00.002-08:00

Bir Yüreğe Süzülebilmek

Bir yürekten içeriye süzülebilmeye

Ne bilek mani olabilir, ne de tetik

Ancak başka yürek engelleyebilir

Mutluluk, sunabildiklerimizde değil

Hissettirdiklerimizde saklanır durur

Başka yerde arayanlar... zor bulur

Sanmayın, gidince sevgi unutulur

Uzaklara akanda benim sevgim

Uzaklardan bakanda yüreğimdir

Ne varsa şimdi senindir Ey sevgili!

İstersen dikil dur mülkünün başında

İster bırak git gözümde yaşlarımla

Bekir K Ahıskalı

Haziran-2006

Ayağa Kalk Ey Aşk/Kapına Geldim

Ayrılıklar AslaYetmeyecek

2009-12-03T05:06:00.000-08:00

Ayrılıklar AslaYetmeyecek

Kavuşmalarımızda bize yetmemişti

Ayrılıklarımızda asla yetmeyecek

La l kesilecek konuşan dillerimiz

...kavuşmalarımızda

...ayrılıklarımızda

...lal kesilecek

...yetmemişti

...yetmeyecek

...dillerimiz

Bekir K Ahıskalı

Haziran-2006

Ayağa Kalk Ey Aşk/Kapına Geldim

Her bekleyiş bir düğüm

2009-12-03T05:05:00.000-08:00

Her bekleyiş bir düğüm

Her düğümde düğün havası

Anılar ki en güzel olanlar

Buğulu göz kapaklarına yazılı

Yüreğimde esen sevdadan sebep

Dallarım kırıldı, gövdem sallanmakta

Köklerim sızlıyor çöl kurusunda

Bekir K Ahıskalı

22 Şubat 2006

Kelebek-Kedhil

Bir şubat gecesinde gelsen bana

2009-12-03T05:04:00.001-08:00

Bir şubat gecesinde gelsen bana

Alev alev dudakların

Sen yüreğime dolansan ben, sana

Al al yanakların

Gözlerin yaksa beni

Gelişin baharım, gidişin hazan olsa

Dillerimiz ebediyen sussa

Konuşmadan anlaşsak

Bir şubat gecesinde gelsen bana

İncitilmiş yüreğinle, kırılmış kanadınla

Dudağında yine o eski şarkı olsa

Hislerimiz gibi, anılarımız gibi

Her ne varsa yaşama dair

Doldurarak hayat bohçana

Bir şubat gecesinde gelsen bana

Bekir K Ahıskalı

21 Şubat 2006

Kelebek-Kedhil

Gül Dalıma Hasret Sürdün

2009-12-03T05:03:00.003-08:00

Ateş düştüğü yeri yakarmış

Alev alev yangınlarda yüreğim

Dalımı rüzgar sallar sabaha doğru

Yüreğimde bir nedamet var

Geç kalmışlığımın baharında

Yaprağımda hasret yanığı var güneşten

Dudağımda kırık bir tebessüm kristali

Bir kabahatın tek suçlusuyum

Sicili kabarık tek taraflı sevdalar gibi

Yolun geçmez bu sineden bilirim

Bilerek severim sensizliğimi

Senin sevdaların kağıda yazılmaz cinsten

Bu sebeple yüreğimdeki mürekkep izleri

Kaldırarak kalbimin tozlu raflarından

Gül dalıma hasret sürdün ansızın

Bilmem ki ne kadar sürecek daha

Yanlış insanların elindeki sevdaların ömrü

Daha kaç dal kırılıcak, kaç gül koparılacak

Yalancı sevdalara kurban edilircesine

Sevdayı kınalı ellerinle bırak yüreğime

Geç kalmışlığımın baharında

Bekir K Ahıskalı

10 Şubat 2006

Kelebek-Kedhil

Çıkmasın ki güneş utanır senden

2009-12-03T05:03:00.001-08:00

Çıkmasın ki güneş utanır senden

Sevda sızar bakışından, halinden

Bir deli doğurdun akl-ı selimden

Mecnun'un gözünde bir Leyla'sın sen

Bir damla gözyaşı deyipte geçme

Hazanıma bakıpta hataya düşme

Yıkarsam bendimi ne olur şaşma

Çöllerin gözünde bir deryasın sen

Bir kuyu ki içine sarkıtıldığım

Boş kovalar salnıp avutulduğum

Kenan illerinde unutulduğum

Yakubun gözünde bir YUsuf'sun sen

Bir nefes diyerek hayat verensin

Bırak bu ömrüm sende tükensin

Sen gel ki bana baharım gelsin

Bekir'in gözünde bir ömürsün sen

Bekir K Ahıskalı

21 Şubat 2006

Kelebek-Kedhil

Yalın kılıç geçer

2009-12-03T05:02:00.001-08:00

Yalın kılıç geçer

sevda kanıma

Vay halime... vaylar halime..

Yâr perçemin açtı

Düşer bağrıma

Vah zalime... vahlar zalime

Bekir K Ahıskalı

Şubat 2006

Kelebek-Kedhil

Yüreğinde Başında Yer İstiyerim

2009-12-03T03:29:00.001-08:00

(Bu şiiri kaleme aldığımda 10 yaşındaydım.DOĞMUŞ OLDUĞUM TOPRAKLARIN ŞİVESİ)

Yüreğinde Başında Yer İstiyerim

Beni bir güninen kanduramazsın
Yüreğinde başında yer istiyerim
İstesen sevdami söndüremezsin
Yüreğinde başında yer istiyerim

Elindeki çiçegi ben etmen lazım
İçinde gerçegi ben etmen lazım
Güni karannugi ey etmen lazım*
Baharında kışında yer istiyerim

Alnına düşen kekül ben olacağım
Yanagunda gamze, gül olacağım
Yüzündeki gelunluk tül olacağım
Dudagında kaşında yer istiyerim

Beni tapanla, beni koş, beni ek*
Beni yont, beni parçala beni dik*
İstersen dal et istemiyersen kök
Toprağında taşında yer istiyerim

Yatanda bir olak kalkanda hep bir
Vatanda bir olak sürgünde hep bir
Ölüm kabulüm ben sene hep esir
Sebebinde suçunda yer istiyerim

Elininen başimi, sen okşayanda
Yürek mi dayanur ten okşayanda
Ya rabbi ömür verme o olmiyanda*
Yatagında kucunda yer istiyerim*
Başımda senin kimi taç istiyerim*

(Bu şiiri bıldır yazdım şimdi sevdüğüm yok ama
olanda bele olsun istiyerim bir gün olursa buni
ona ben verürüm. İçimde ele bir kız var ama* 1983)

Bekir K Ahıskalı
1982
Arsız Sevdam-4

Yüreğinde Başında Yer İstiyerim; Yüreğine koyup başına taç yapmalısın
Güni karannugi : Gündüz ve geceyi
Beni tapanla, beni koş, beni ek: Tarlayı düzlemek, sürmek ekmek
Ya rabbi ömür verme o olmiyanda: O olmazsa yaşamayı verme
Beni yont, beni parçala beni dik: Taşı yontmak, parçalamak işlemek
Yatagında kucunda : Yatağında kucağında
senin kimi taç istiyerim: Başımda senin gibi taç olsun istiyorum
İçimde ele bir kız var ama: İçerimde yüreğimde öyle bir güzel var

Dünya Şiir Günü

2009-12-01T11:24:00.001-08:00

Dünya Şiir Günü Böyle bir günü hak ediyor muyuz ?

Yazar Bekir K. Ahıskalı
21 03 2009
“Dünya Şiir Günü” Böyle bir günü hak ediyor muyuz ?

Şiir söylenmeyeni söyleme, söyleneni başka bir biçimde söyleme biçimidir. Şiir her sanat gibi icra edeni itibariyle sınırlı, tüketeni itibariyle sınırları olmayan bir türdür. Şiirin tüketicisi sanatçının uçlarda gezindiğini görür ve o uçlardan daha ilerisi var mıdır diye düşünürken bu daha ileri noktayı yine o sanatı icra edenin keşfetmesini bekler. Bizler bu gezinme, keşif ve arayışın adına şiir deriz.

Şiir görmek ve söylemenin dışında aynı zamanda duymaktır. Şair seyirciye oynamadan vazgeçmediği sürece kalabalıkların değil belli bir kesimin sözcüsü ve haykıranı olarak kalır.

Şiir aykırılıklardan meydana gelmez şiiri okunur ve şairi tercih edilir yapan şey farklı olmasıdır. Orijinallik çizgisinde seyahat etmeyen, ifade biçimi ve zenginliği itibariyle diğerlerinden farklı olmayan dizeler ancak yazıldıkları döneme kısmen hitap ederek unutulur giderler. Şairi geleceğe taşıyan çizginin tanımı aykırı olması değil, farklı olmasıdır.

Şair şiirinde kendi dünyasının sınırlarını zorlamadan evrensellik çizgisine ulaşamaz. Bu sebeple şair kendi dünyasını en mikro birimlerine kadar tanımlayabilmek, irdelemek ve gerektiğinde toplumsal değişimi sağlayabilmelidir.

Şiir yöreselliğiyle yazılır, evrenselliğiyle okunur. İçerisinde sosyal gerçekleri barındırmayan şiirler şairinin kötü avazından başka bir şey değillerdir. Sosyal gerçeklik şiirlere en uzun ömrü veren dinamiktir.

“Dünya Şiir Günü” hatırlamak için az bir zaman dilimidir. Ömrü şiirin girdaplarında geçen biz şairlerin damarlarında akan şeyin adı şiir olsa da şiirden haz eden ve tüketen için iyi bir anlam yüklenebilir. Bana göre böyle günlerin tanıtımı ve hatırlanması için şairler sokaklara çıkmalı ve yürümeli açık alanlarda şiirler okumalı ve haklarıyla alakalı eylem yapmalıdırlar. Belki de şair bu gününde sorgulanmasını sorgulamalıdır. Şiir yazdığı için, iktidarın ekmeğine yağ sürmediği için, düşüncelerini şiirlerle dile getirdiği için cezalandırılan şairlerimiz var. Bir kere içimizde bizim gibi düşünmeyen şairi ilk önce cezalandıran şairlerimiz var. Şair önce bunu aşmalıdır.

Şairlik sıradan veya aykırı olmak değil farklı olmaktır derken farklı olanı benimseyemeyen yine bizleriz. Kendimize itiraf edemediğimiz bir ilahlaşma boyutumuz var ki eskiler buna Firavunlaşmak diyorlar bizi ilgilendirmeyeni araştırırken şiiri unutuyor veya bu dedikoducu magazinsel eylemimizin adına şiir serüveni diyoruz. İçimizde öyle şairler var ki kalemi sözcüklere dokunduğunda alfabemiz gülistana dönüşüyor. Yine içimizde öyle şaircikler var ki alfabemizi öyle bir kalemin ziyaretinden rahatsız oluyorum.

Şiir kimin yazdığına bakmadan okunmuyor ve yorumlanmıyorsa bu şiirin yetersizliğinden değil şiiri tüketenin (her kim olursa olsun) o şiiri okumayı hak etmediğinden dolayıdır.

Bir düşünce daha söylenmeden alkış ve onaylanıyorsa ve yine bir düşünce daha söylenmeden beğenilmiyor ve reddediliyorsa o toplumda düşünce özgürlüğünden ve tarafsızlıktan bahsedilemez.

Özellikle şairler herhangi bir şiiri yazarına bakmadan okumuyorlarsa ve sürekli aynı biçim ve duyguları alkışlıyorlarsa o ortam sıradanlaşmış demektir. Bu sebeple biz şairlerin bu günü bir milat kabul ederek kabuğumuzdan çıkmamız gerektiği fikrini taşıyor ve önce biz şairlerin böyle bir günü hak etmemiz gerektiğini savunuyorum.

Bekir K Ahıskalı

21 Mart 2009

Dünya Şiir Günü Bildirgesi

Bedoş'un Eşeği-1*

2009-12-01T11:13:00.001-08:00

Son zamanlarda en çok duyduğum yakıştırmalardan birisidir "Bedoş'un eşeği"
Hani neresinden duysam da ucu bana dokunmasa diye duymamazlıktan geldiğim bir ifade. Israrla kulaklarıma sokulmaya başlanan bu sahip-merkep ilişkisini kaleme almaya karar vermek zor olmadı. Aslında böyle bir ifadeyi yazı diline dökmek ve yaşananları anlatmak Bedoş amcayı kızdıracak olsa bile benim hayatıma benzeyen yanları itibariyle yazmanın faydalı olacağını düşünüyordum. Yeğenlerinden ve torunlarından duyduğum bu ifade kulaklarımdan çıkmamak üzere yer ettiğinden artık topluma mal edilmesi gerektiğini düşünüyorum. Olayın biraz da Nasreddin Hoca'nın hayatını ve yaşadıklarını anımsatan yanları da yok değil. Dışarıdan bakınca zaman zaman gülünecek kadar mizahi, zaman zaman da fedakarlık, idealistlik, içeriden bakınca ağlayacak kadar dramatik bir sahip-eşek ve ahali ilişkisi. Bu sebeple hayatıma benzeyen yanları oldukça fazla

Bedoş amca zevkine midir?, kahrına mıdır? bilinmez eşek besler ve yaşadığı ortamda eşek besleyen adam olmanın anlamsız gögüs kabarıklığını yaşayan bir Anadolu insanı. Herkesin bir ağalığı var bu memlekette. Kimisi feodal yapıdan kaynaklanan toprak ağasıdır, kimisi coğrafi yapıdan kaynaklanan yol ağasıdır, kimisi cehaletinden ve laf taşımacılığından kaynaklanan laf ağasıdır kimisi de Bedoş amca gibi sebebi çok belli olmayan kahrını kendisinin sefasını başkasının sürdüğü eşek ağasıdır. Bedoş amca bu konuda o kadar fedakardır ki ahalinin ağzına malzeme olacak kadar da saftır. O yine de aldırmayarak bu eşek sevdasından vazgeçmez.

Köyde kimin ne yükü çekilecekse otunu, sapını, alafını, merek derdini Bedoş amcanın çektiği eşeklerinden yardım alınır ama kıymet bilinmez. Ertesi gün için yaylaya gidecek olan adamlar Bedoş amcadan eşeklerini isterlerken

-sabah eşeklerini versen şu yaylaya gitsek ama sabah erkenden karınlarını doyur

diyecek kadar da bu işi ona mal ve vazife edecek kadar da geniş insanlar. Bedoş amca ise madem bu eşekler benim karnını ben doyurmalıyım düşüncesini taşıyan bana göre saf ama onu sömürenlere göre hesabını bilmeyen adam. Bir yıl değil beş yıl değil durum her zaman aynı. Bedoş amcanın bu sevdası ahalinin torbadan öte genişleyen ağzına malzeme tabi.

Yine böyle güneşin her zamanki yerinden doğduğu bir gün eşeklerin ahalinin hizmetine sürülmesi beklenirken Bedoş amca birinin kapısını çalar ve kısmende olsa çaresizliğini anlatır der ki ;

- komşu bak bu eşekler benim ama herkesin hizmetine koşuyorlar herkesin yükünü çekiyorlar ama bir gün karınlarını doyuramazsam köylü beni ayıplıyor kimse de bana hak vermiyor mereğimde alafım bitti, yetiremiyorum ne yapacağımı bilemiyorum. Hanımında bir derdi var olurda masrafım olursa hani bu eşeklere saman, yem parası etmekten ve başka dertlerden faydalı olamayacağım üzüntüsünü yaşıyorum.

O gün Bedoş amcaya kahramanca fedakarca gelen bir davranış sergiler komşusu ve geri ödenmek kaydıyla biraz emanet para verir. Bedoş amcada günü geldiğinde hanımın derdine derman olamasa da kısmen faydalı olacak olan emanetin cebinde olmasının rahatlığı vardır. En azından o gün geldiğinde sıkıntı yaşamayacağım diyerek hanımının karşısında dik duracak olmanın erken rahatlığına kapılır. Mereğinde eşeklerin karnını doyuracak alafı azaldıkça endişelenir. Mereği dolu doluyken konu komşuya verdiği emanet alafların peşine düşer her kimi ararsa alaacğını isteyecen her aadam gibi kötü bilinir ve kınanır. Derken eşeklerin alafı bittiği bir gün Bedoş amca eşeklerini ahırından dışarı çıkaramaz. Önce mereğinde alafının bittiğini bilen en yakın komşuları kınar

-yükümüzü çekemiyoruz, bu eşekler neden semiz değiller, neden yük çekemiyorlar. Sen bu eşekleri aç bıraktın

gibi kınamayı aşan aşağılayan, hakir gördüklerini belirten cümleler kurmaya başlarlar. Bedoş amca yüzüne tokat gibi inen bu sözcükleri duydukça canı yanarsa da yine de eşeklerin karnını doyurmak, bu geçici sıkıntıyı atlatmak için çare ararken aklına en son gelebilecek bir şey olur. Sıkıntıyı aşayım diye müracaat ettiği kişiler bu durum karşısında Bedoş amca dan eşeklerin karnını bir iki gün doyurma karşılığı eşeklerin kendilerinin olmasını isterler. Bedoş amca suskundur diyemez ki ben bu eşekleri beş yıldır besliyorum benden çok sizlerin yükünü çekti ben bir kere bile birşey talep etmedim. Şimdi bu isteğin anlamının farkındayım ama ses etmiyorum derse der de demek istemez. Artık Bedoş amcanın sallandığının farkına varan bir kaçı hariç herkes birşeyler söylemeye başlar. O kadar ki özel yaşamını insanlara açmayan Bedoş amcanın neredeyse özel anları sorgulanmaya başlar. Haddini bilenler durumun farkında olduklarını ifade eden cümleler kurmaya başlarlar zaten ama haddini bilmeyenler Bedoş amcanın özel yaşamına kadar müdahil olurlar. Sözde bir dost diye başlayan ve biten notlar düşerler Bedoş amcanın yanındakileri kulaklarına. Bedoş amca;

-bu eşekler neden aç
-eşeklerini beslemiyorsun ki yükümüzü çekelim
-bak biz yükümüzü her eşekle çekeriz ama istiyoruz ki senin eşeklerle çekelim
-biz senin yanındayız
-yenge Bedoş amca eşekleri besleyemiyor onları bize versin
-ben bu eşekleri alıp yarış atı yaparım yeter ki bana versinler

gibi lafların hepsini hatta daha fazlasını duyar. Çünkü Bedoş amcanın da dostları vardır ve köy meydanında konuşulanları duydukça konuşanlarla alakalı Bedoş amcayı uyarırlar. Bedoş amca dostlarına komşularına toz kondurmak istemese de "bunların gerçek olduğunun farkına varmam için merekte alafımın azalması gerkiyormuş" der.

Bekir K Ahıskalı
Ağustos 2009
Bedoş'un Eşeği-1

Not: Bedoş Amca Bayburt'ta yaşayan halen hayatta olan yeğenlerini, torunlarını, eniştelerini tanıdığım hiç görmediğim ama yeğeninden dinlediklerim itibariyle hayatımızın benzeştiği bir amcamız. Bana anlatılanlar kadarıyla benzeşmeyen tek yanımız benim küfürbaz olmayışım. Bedoş amcaya dair yazacağım onlarca hikayesini dinledim. Bu dizinin adını Bedoş'un eşeği koymamın sebebi de eşekleri kendisinden daha popülerdi onun için

Benden Bedoş Amcaya tavsiyeler

Bedoş amca köyde komşunu seçme hakkın yoktur ama dostlarını seçme hakkın hâlâ var. Eşek besle ama sayıları kendi yükünü çekecek kadar olsun. Sayılarını azalt ve asla başkalarına karşılıksız iş yapma ki yapamadığın zaman kötü adam ilan edilmeyesin. Hayatında alaf alacağın, alafını verebileceğin komşu sayısı hem sınırlı olsun hem de merekte aldığın alafın hesabı merekte görülsün. Unutma bagaya ne koyarsan eşek onu yer o sebeple bagana kendi yükünü çekecek eşek yetiştirecek kadar alaf koy.

Alaf: Hayvan yemi
Merek: Hayvan yemlerinin konulduğu ver
Baga: Hayvanlarım yemlerini yemeleri için yemlerin konulduğu ahırda duvara sabitçe çakılmış yemlik

Şair Kimdir ?

2009-12-01T09:11:00.000-08:00

Şair Kimdir ?

Şair her şeyden önce bir dava adamıdır. İnandığını kaleme aktaran,bunu da yaparken peşinden gelecek olanlara yanlış yön vermeme adına azami dikkat ve itina göstermelidir.

Kendisine bahşedilen, yüreğinden sızarak gelen kelimelerin gücünü sufli emellerine Kullanmayacak kadarda idealist ve şuur sahibidir.

Yazarken; Neyi, nasıl yazarım? diye düşünürken, milli menfaatlerini öne çıkaran, kaleme aldığı şeylerin kendisinden ziyade topluma kazandıracaklarını düşünen insandır.

Her yaşın, her mekanın ve her devrin ayrı bir mesuliyet ve hassasiyet gerektirdiğini
bilir ve bu istikamette hareket eder. Kendisini yetiştirme adına, hitap ettiği kalabalıklardan daha çok okumalı, daha çok düşünmeli ve tefekkür etmelidir.

Maziden getirdiği desen ve modelleri, istikbale aktarırken zamana ve mekana uyarlamakla kalmaz onların çizgilerinin değişmesine de müsade etmez. Güzel olanı kaleme alırken de yazarken ayrı bir nezaket ve dil kullanmalıdır ki bu O'nun ruhunda var olan, âdete ilahi bir solukla üflenen nefestir.

Şair; günü birlik hesapların ve heveslerin peşinde koşamaz. İnanmadığını yazmayan, sevmediğini söylerken bile muhatabının ruhumda yaralar açmayan insandır.

Şair; muhakkak her güzeli yazmalı ve bu konuda topluma ayna olmakla beraber, sevgide sebat etmekte, vefâ'da değişmez bir mihenk taşı olmakta ve sadakatte bir örnek teşkil etmelidir.

Esasında Şair; Kimi nasıl severim ? sorularına cevap aramaktansa, Kendimi Kime nasıl sevdirebilirim? hesaplarının peşinde olmalıdır.

Sevgi sözcüklerini kağıda değil muhatabının yüreğine yazdığını düşünen ve bunu yaparken yürekleri kanatmayan, yüreklere yanlış yön vermeyen, yürekleri zamansız mevsim aralıklarına götürmeyen insandır.

Ben; O'nu düşünürken ve O' bir yüreği okşarken asla bu işi o anlık yapan biri olarak düşünemiyorum. O'nun seviyorum demesi; kendisi, muhatabı ve kara toprak arasında bir mukavele mahiyetinde olmalıdır.

İhtiyaç duyulduğunda cephede olabilmeli, kalabalıkları oraya sevk edebilmeli ve yine ihtiyaç duyulduğunda kalabalıkların yüreğinin sesi olabilmelidir.

Şair; geleneklerini, göreneklerini iyi bilen, bunları kendisine malzeme yaparak gelecek nesillerin sinelerinde kaleler ören insandır. İçinde taşıdığı merhamet, belagat, hitabet gibi kabiliyet ve farklılıkları en iyi işleyen insandır.

Şair; yazdığını yaşayan, yaşadığını yazan, özü gibi kalemi de yalan söylemeyen,peşi sıra gelenlere numune-i imtisalidir.

Şair; sevmekten ziyade, sevilmesini bilen, kalabalıkların iç dünyalarına tercüman olan insandır.

Bekir K Ahıskalı

04.03.2006

Ansızın Rüyama Giriversene

2009-11-28T05:32:00.000-08:00

Ansızın Rüyama Giriversene

Nereye baksam hep seni gördüm
Gördüğüm rüyayı hayıra yordum
Gecikmeden çıkar gelir diyordum
Ansızın kapımı çalıversene

Bir sırçadan, kalbimdeki sarayım
Korkuyorum sen gelmeden kırayım
Baştan sona aşk’tan yara, yara’yım
Ansızın merhemi sürüversene

Avcının bastığı keklik yuvası
Kan bürümüş gözünü, kör olası
Yuvada ağlıyor suçsuz yavrusu
Tetik çekilmeden alıversene

Kaç gündür gelmedin beklerim hala
Gözlerim takılıp kaldılar yola
Yâr dediğin sormadan dalar rüyaya
Ansızın rüyama giriversene

Bekir K Ahıskalı
Bir Güzelin Beklediği isimli eserimden 2002

Eylül

2009-11-28T05:30:00.000-08:00

Eylül

Yazımı güze çevirdin, gönlümü taşa çevirdin
Çabamı boşa çevirdin, kırılmışım sana Eylül

Ak sayfamı kara ettin, sen bağrımı yara ettin
Ölümü mü çare ettin, kırılmışım sana Eylül

Gül kurur olmuş köküyle, bu intikamın nedendir böyle
Paslı bir okun, kırık yayınla, vurulmuşum sana Eylül

Elimden gelen gelmez, dostum da vefa olmaz
Acılarım neden dinmez, ağlamışım sana Eylül

Kaçmak mı? nereye ve nasıl? bitmek bilmez ki bu acı fasıl
İster eğil önümde, ister isen kasıl, bağlanmışım sana Eylül

Bir çiçek verdin ki ömrüme, hayatım döndü kör bir düğüme
Kurtulurum diye nafile gülme, dolanmışım sana Eylül

Bekir K Ahıskalı
Dört Mevsim Sevmek isimli eserimden

Ey Sevgili

2009-11-28T05:22:00.001-08:00

Ey Sevgili

Ey Sevgili kapanmışsam eteklerine tüm benliğimle
Yakmışsam ham gönlümü aşkının kor alevleriyle
Sunmuşsam ruhumu bir kadeh gibi dudaklarına
Ellerim kurtulmak için tutunuyorsa dallarına
Vermiş isem sadakatin en zor imtihanını bile
Gözlerim hala mahkumsa güzelliğinin gölgesine
İliklerime işlemişse ateşli ama yorgun nefesin
Lakin zaman atmışsa bedeni mekanın ötesine
İnan ki isyanım fazla değil yaşamın böylesine

Bekir K Ahıskalı
2002

Adım Yokluk Olacak

2009-11-28T05:20:00.001-08:00

Adım Yokluk Olacak

Ben sevmeyeceğim
Sen bilmeyeceksin

Zamanla belirse de mısralarımda
Örteceğim üzerini kelimelerle
Önünü keseceğim yüreğimin
Salacağım suskunluğun yamaçlarına

Ben susacağım
Sen duymayacaksın

Tıkayacağım aşkın kulaklarını
Kalbine ulaşacak tüm sözcüklere
Bir benden tepki alamayacaksın
Haykırarak duyursan da dünyaya

Ben gideceğim
Sen görmeyeceksin

Arkamda kalmayacak hiçbir emare
Nede seninle olabilecek hatıralar
Bir avuntun bile olmayacak senin
Yokluk koyacaksın yüreğinde adımı

Ben sevmeyeceğim susacağım, gideceğim
Bilmeyecek, duymayacak, görmeyeceksin

Bekir K Ahıskalı
2001

Sen hele içindeki eğriyi doğru et

2009-11-28T05:13:00.000-08:00

Her şeyin ömrü kendine göre
Damlanın ömrü yere düşünce biter
Tırtılınki baharın ömrü kadardır
Onunda yüreğinde har vardır
İnsana göre bir karış yaprak olan
Ona göre bitmeyen uzun bir yoldur
Tırtıl sarılsa da bir dutun yaprağına
O da er geç yazılır gidenlerin safına
Yaprağın ömrü rüzgarın insafınadır
Dala tutunmaya çalışması boşunadır
Menzili ömründen daha uzun olanlar
Menzile varmadan yarı yolda kalırlar
Farzet bir tırtılsın, yada kelebek
Kim bilir ömrün nerede nasıl bitecek
Hatıra defterine, yahut dut yaprağına
Değer mi deme bir günlük ömrü yazmaya
Sen hele içindeki eğriyi doğru et
Güzel yaşadı, güzelce yaşlandı diye
Ömrünü bir yazan bulunur elbet

Bekir K. Ahıskalı
24 Kasım 2008

Nar ı Sevda

2009-11-28T05:02:00.000-08:00

Nar ı Sevda

Gözlerini kapayıp
Düşlemeye başlayınca insan
Gün ortasını kendine gece yapar
Karanlık dağlara bastırmadan
Gözlerinin içinde
Sevgilinin gözlerine sığınır
Gözlerini gözlerine değdirmek
Sınıra kaçağa gitmek gibidir
Açılmamış gelin bohçası haliyle
Sevgilinin sesini duymak için
Fısıltılarını kulaklarına çağırmak
Dermanı olmayan maraza
Merhem olmuşçasına
Bir hastayı taburcu etmek gibidir

Nar-ı sevdaya düştükten sonra
Gülüşler hüzünleri kovalar
Bulutları kamçılayan şimşekler gibi
İnsanın ruhuna yaygılar serer
Yakıtı hasret olan
Manasız bir eşikte zamanı tüketmek
Vadisine koşan sular misali
Bir metruk yürekte meşrâ gibidir

Bekir AHISKALI

Şiiri çevirebilmek için nelerin bilinmesi gerekir? Bunları önem derecelerini göre şöyle sıralıyorum.

2009-11-23T02:17:00.000-08:00

Şiir çevirebilmek için nelerin bilinmesi gerekir? Bunların önem derecelerini göre şöyle sıralıyorum.

1. Dili Bilmek:

Şiirin yazıldığı dili bilmek, şiir çevirebilmenin birince ve en önemli koşuludur. Dili bilmeden bir şiiri eksiksiz çevirmek imkansızdır. Herhangi bir dilden yapılan Türkçe bir düz yazı çeviriden yararlanarak şiir çevirisi yapılması durumunda şiirin dizelerin, hatta şiirin nasıl kaybolabileceği konusunda bize ipuçları verecektir. Dil bilmeden şiir çevirisi yapmak mümkün değildir.

2. Şiiri bilmek:

Şiiri bilmek başka bir deyişle şiir bilgisine hakim olmak şiir çevirebilmek için gerekli ikinci önemli konudur. Bir dili akademik manada biliyor olmak şiir çevirisi yapabilmek için tek başına yeterli değildir. Öyle olmasaydı bir dili akademik derecede bilenlerin en güzel şiir çevirilerini yapmaları gerekirdir.

3. Şairin düşünce biçimini bilemek:

Çeviri yapılacak şiiri şairin düşünce biçimi veya biçimlerini bilmekte önemli bir koşuldur. Şairin düşünce yapısında var olan inanç, gelenek ve yaşadığı toplumun dilinin şematik olarak resmedilişinin iyi bilinmesi gerekir. Bu bilinirse şairin söylediği dizelere sonradan katılabilecek sözcükleri yakalamak ve düzeltmek kolay olacaktır. Şairin söylediklerinin doğru yorumlanabilmesi için bu gereklidir. Mevlana’nın Mesnevi’sini yabancı dile çeviren veya Farisi halinden dilimize çeviren çevirmen şaire ve düşünüre ait inanç yapısını bilmiyorsa çeviride hata yapacaktır. İnanç yapısında var olan veya şiirde çokça zikredilen kadeh, şarap sözcükleri yanlış aktarılacaktır. Ömer Hayyam’ın dilimize çevirilen rubailerinde bu duruma sıkça rastlamaktayız. Fizik, Matematik, Astronomi, Metafizik ve Felsefe konularında tam bilgisi olan Hayam aynı zamanda iyi din bilgisine sahip ve bu bilgiyi hayatına uygulayan biridir. Ne yazık ki Hayyam şiirini dilimize çevirenler Hayyam’ın düşünce yapısı veya inancından öte kendi düşünce yapıları ve inançları doğrultusunda çevirmişler rübailerin manalarını değiştirmişlerdir. Aynı durumla Yunus Emre şiirinde de karşılaşmaktayız. Çevirmen çeviri yaparken kendi inanç ve düşüncelerini katmadan dili, şiiri, sosyal ve düşünsel yapısı dikkate alarak çevirmelidir.

Örneğin Mevlana, Yunus Emre, Ömer Hayyam şiirlerinde dinin beyanatlarına muhalif bir beyanatın, sözcüğün veya imanın bulunması mümkün değildir. Yine bir sosyalist veya ateist şairin şiirlerinde Allah inancı tabiat inancı olarak işlenir ki şair tabiata inanmaktadır. Bu şairin şiirlerinin çevirisi yapılırken Allah inancı diye vurgu yapmak yanlış olacaktır. Çevirilerde buna rastlanıyorsa iki sebebi vardır.

a.Çevirmenin bilmesi gereken dil, şiir, şairin düşünce yapısı ve şiirin yazıldığı devrin sosyal ve kültürel yapısı esaslarından birinde eksiklik var demektir.

b. Çevirmen kendi dili, şiiri, düşünce yapısı veya yaşadığı devrin sosyal ve kültürel yapısına uyarlamıştır ki bu nereden bakılırsa bakılsın etik değildir. Okuyucuyu yanıltmakla beraber şiirin gelişmesine engel teşkil edecektir.

4. Sosyal, siyasal, kültürel yapıyı bilmek:

Şiir çevirisinde gerekli sayılabilecek bir koşulda şiirin yazıldığı dönemin sosyal, siyasal ve kültürel yapısını bilinmesidir. Bazı çevirilerin altına koymak gereğini duyduğum kısa altyazıları okuyanlar bu koşulu şiir çevirmede neden önemli olduğunu daha iyi anlayacaklardır.

Vurgulamaya çalıştığım bu veriler açısından bakıldığında en etkin şiir çevirisi yapan Yahya Kemal Beyatlı’dır. Günümüz bunun güzel örneklerine rastlamaktayız.

Bekir Ahıskalı (Kale)

Biz Şairler Lanetli Bir Millet miyiz? Seslilerin rengini, sessizlerin biçimini nasıl buluruz? /(2)

2009-11-23T02:15:00.001-08:00

Biz Şairler Lanetli Bir Millet miyiz? Seslilerin rengini, sessizlerin biçimini nasıl buluruz? /(2)

Şaire düşen, varlıkların tükenmek bilmeyen ateşinde bir derviş gibi eriyip yok olmak, sonrada artakalan küllerinden yeniden doğmaktır. Önce yanıp sonra kendi küllerinden doğamayan şairler zaman süzgecinden geçmeyi başaramazlar.

Şaire düşen görev taklitçiliği bırakıp yalnız görüneni değil görünmeyeni de sezip yaratmaktır.

Özgürlük, eşitlik, kardeşlik düşüncelerine dayanan bu yeni düzende efendilerle kölelerin konumu değiştirip yeni bir birey olarak kendi başına bir evren olduğu sonucu varmalıdır. Bayağı ile yüceyi, iyi ile kötüyü yapıtlarında canlandırmak bir özgürlük mücadelesidir.

Şair şiirinde durmadan ileriye doğru koşmalıdır. Şairin bütün duygu ve düşüncelerini bilinçsiz bir biçimde başıboş bırakarak, ermiş olması gerekir. Görmesini hissetmesini bilen için her yerde şiirsellik vardır. İyi şiir kuralların ötesinde bilinen zamanın ötesinde bir yerde saklıdır.

Şair alaycı olabilir belki ama şiddete eğilimli ve iyi niyetlere bezginlik veren bir yapıda olamaz.

Şair, önünde uzayıp giden ufukları kendi benliğinde eritebilmelidir. Şiiri hipnotik bir uyku gibi beyinlere sunabilmeli, okuyanlar düşle gerçeğin ikliminde varlığını kaybedebilmelidirler

Şair, gizemlidir. Düşüncelerle anılar sarmaş dolaştır şiirde. Şair duyuların gürültüsünü ses emici sünger gibi dizginleyerek, duyuların gürültüsüyle anlam arasında gizli bir anlaşma sağlar. Şair, şiiri töresel etkinlikten kurtarabilmelidir. Değişik biçimler, kokular arasında güzel olanı sezmekle yetinmeyip en güzeli yakalamaya çalışmalıdır. Gerçeküstü güzelliklere dokunarak insanın ruhunu tanımayı ve tanımlamayı başarabilmelidir. Şair aynı zamanda güzelliğin esinle, usla olduğu kadar uyumla da güzel bir portre oluşturduğu kanısındadır. Yaşamak için oluşturduğu değer yargılarını, baş döndürücü bir uçurumun kenarında yargılayarak, önemsiz bir nesneymiş gibi bir kenara atmasını bilmelidir.

Şair özünü bilinçaltının karanlıklarından alan şiirlerde yazabilmelidir. Sessiz harflerin biçim ve hareketlerini düzenleyebilmeli, içgüdüden gelen ritimlerle şiirler meydana getirebilmelidir. Benliğin ıssız köşelerine yönelen bakışlarıyla daha iyiyi görebilmek için içindeki yabancıyı dışa çıkarabilmelidir.

Şiiri geçmiş, şimdi ki gelecek zaman arasında med-cezir halinde olan betimsiz bir düş olarak görebilmelidir.

Seslilerin rengini, sessizlerin biçimini bulmak ve yerli yerine oturtmak, içgüdüsel uyumlarla gelecekte de anlamını yitirmeden yaşayabilecek şiirsel sözcükler bulmaya çalışmalıdır.

devam edecek

Bekir AHISKALI
Biz Şairler Lanetli Bir Millet miyiz? Seslilerin rengini, sessizlerin biçimini nasıl buluruz?/(2)
bekirahiskali@hotmail.com

Bu Yazı ile İlgili Önerdiğim Yararlanılabilecek Kaynaklar

1. Stephane Mallerm Divagations
2. Marcel Raymond, Verite et Poesie (Gerçek Şiir)
3. Arthur Rimbaud Bateau Ivre (Sarhoş Gemi)
4. Tahsin Saraç Rimbaud’nun Mektupları

Biz Şairler Lanetli Bir Millet miyiz? Lanetlenecek Ne Yaptık? /(1)

2009-11-23T02:14:00.003-08:00

Biz Şairler Lanetli Bir Millet miyiz? Lanetlenecek Ne Yaptık? /(1)

Şiir dilin özüdür. Bu öz dizelerde yan yana getirilerek, bağımsız sözcüklerle gizli bir mimari meydana getirilir. Şiir, saygı duyulacak kutsal bir uğraştır. Toplumun yerleşik değer yargılarının üzerinde yükselir. Şair, varlığını bir bütün olarak besleyecek kaynağı sanatın şiir denilen dalında arar.

Şiir dille düşüncenin uyumlu bir biçimde birlikteliğinden oluşan, sınırlı varlığımızdan kurtulup evrenle bütünleşmemizi sağlayan gizli bir güçtür. Işıkla gölgenin kaynaştığı, diyanizyak taşkınlığın kapalıda olsa hissedildiği imgelerle dolu bir kaynaktır.

Doğum/ölüm gibi çok konuşulan ama iki az bilinen arasında, duvar saatinin sarkacı gibi bir o yana bir bu yana sallanıp duran insanı, bilinçaltında yatan gizleriyle alışılmadık bir biçimde yansıtan, sözcükleri bir kuyumcu titizliğiyle işlenmesine önem veren insandır şair.

Bir öncünün arkasına sığınıp onun gölgesinde yaşam sürmek şaire göre bir yaşam tarzı değildir. Kendi tarzını, kendi üslubunu oluşturur. Benliğin derinliklerine inip ölümlü insanın ölümsüz yanlarını aralayarak yaşama haz kaynağı bulmak ve sunmak ister

Her şair onu tanıtacak öncü yazarlara ve şairlere gereksinim duyar.

Sessizlik içinde düşünen, düşündükçe var olan, var oldukça üreten bir kafadır o. Sonsuzluğu aramak gündelik yaşamdan uzaklaşmak başlıca isteğidir. Yaşadığı dünyayı sözcükler evreni haline getirerek daha bir yaşanılası kılmak ister.

Şair, konuşmadan önce düşünür. Hayatta neyi taparcasına istemiş ve sevmişse evvelinde düşünmüş, ahirinde sevmek eylemini gerçekleştirmiştir.

Güzelliklerle doludur bir sanatçının yalnızlığı. Yeter ki yeni eserleri muştulasın. İnsanın kendi benliğiyle baş başa olduğu anlar, ortay konulacak bir eserden yoksun geçmişse, işte o zaman cenneti cehenneme dönüştürüyor demektir.. Bunalır, kısır bir çölde hisseder kendini. Özgürlüğe sarhoş kuşlar gibi kanat açıp mavi göğün derinliklerinde sonsuz haz içinde eriyip tükenmek ister. Şairin düşlediği şiirsel yetkinliğin bir simgesidir mavi gök. Evrenin alaycı bakışlarını üzerinde hissetmeden, onların ağırlığında ezilmeksizin güzelliklere kürek çeker.. Mutlak güzelliğin arayışı içinde bitmek bilmeyen yolculuğunu sürdürür. Alıp başımı gitme, bilinmeyenin sınırlarında dolaşma arzum hiç eksik olmaz. Şiir denilen o gizemli kaynağa varabilmek için, geriye bakmadan hep ilerlemek, her gün yeniden doğmak, benliğiyle yaptığı iç çatışmalardan başarı kazanarak çıkmak ister. Bunun için düşler şaire, ikinci bir yaşam olanağı sunarlar.

Düşle estetiğin güzel bir biçimde birbiriyle kaynaşması, şairin, dili sözcükler haline getirerek saf güzelliği sunmak zorunluluğunu ortay çıkarır.

Şiiri, düşünceler, duygular kadar sözcüklerle yazar. Şiiri, esin kadar usunda meyvesi kabul eder. Maddenin mutlak güzelliği saklayan bir yapıya olması dolayısıyla, nesnelerin ifade ettiği somut anlamı aşarak düşünsel yalnızlığa bürünüp bir tür söz simyacılığı yapmak durumundadır. Şiir alışılmış anlamların dışında kullanılan sözcüklerden meydana gelir. Şairde sözcükleri bir nota gibi kullanarak ölüsüz bir senfoni oluşturma isteği vardır.

Hayat her an suyu buz tutmuş göller gibidir. Buzu kırıp yaşam dolu suyu avuçlarında hissetmek insanın kişisel yeteneğiyle ilgilidir.
Yaşadığımız dünyada her şey bir analojiden ibaret sayabiliriz.. O coşkunluğu yakalayıp şiirde kapalılığı sağlamak gerekir. Şair anlaşılmaya çalışmayarak, şiirin var oluş sırlarını çözmeyi okuyucuya bırakmalıdır..

Şair, insan zekasına özgü bütün etkinlikleri birer birer gözler önüne serer, Siyahla beyazı kullanarak resimler yapar. Bu resmin içinde her türlü bilimi karar..
Teoloji, fizyoloji, matematik, kimya. Bunların hepsi şiirde vardır.

Şair şiiri özveri gerektiren bir çalışma olarak görür. Sanatın sırrını sözcükler arası ilişkilerde bulur. Aklın bir sersi olan şiirin kendinden başka bir amacı yoktur. Kendinde başlayıp kendinde biter.

Şair, her şiirinde yeni bir dünyanın kurucusu durumundadır. Sözcüklerinde bir canlılığı vardır. Zaman zaman onları geleneksel dilbilgisinin sınırları içinde kalmaktan kurtarıp kalıplaşmış anlamların dışında anlamlar yüklemeli ve okuyucunun zekasına sunmalıdır.

Sözcüklerin arasında yükselen gizli bir senfoni vardır. Şaire düşen havada uçuşan bu sözcükler arasındaki sesleri yakalamak usumuzla birleştirerek sanatta ki evrenselliği yakalamaktır. Şair, bir senfoni dinler gibi kendini şiirin akışına bırakarak maddesellikten sıyrılıp okuyucuya sonsuz hazlar içinde başka kapılar aralar

…/

devam edecek

Bekir AHISKALI
Biz Şairler Lanetli Bir Millet miyiz? Lanetlenecek Ne Yaptık? /(1)
bekirahiskali@hotmail.com

Şairin Gülümsemesi

2009-11-23T02:14:00.001-08:00

Şairin Gülümsemesi

Şair yıllardır Can üzerine mutluluk üzerine şiirler yazıyordu. Bir gün içimdeki kız dediği o hayali portreyi karşısında göreceğini ümit ediyordu. Her şiir portrenin eksik kalan bir yanını tamamlıyordu ama sevgilisi olan hanımefendi şairin mutluluk şiirleri yazmasından sıkılmıştı artık.

Şair her yeni şiiri vücuda getirdiğinde hanımefendinin kuşkulu bakışları, imalı sözcükleriyle karşılaşıyor ama konuşmalarının kavgaya dönüşmesini engellemek için büyük bir soğukkanlılık içinde sabrediyor ve geçiştiriyordu. Şair geleceğini birlikte planladığı sevgilisinin her şiirinin satırları arasında suç ve ihanet unsuru ararcasına
bir şeyler arayıp bir takım sözcükler kurmasından sıkılmış olmalı ki-hanımefendiyi fazla üzmemek için- onun kuşkularını gidermeye karar verdi.

İlk önce şiirlerinden Can portresini çıkardı. Sonra mutluluk, sevinç sözcüklerini içeren cümleler kurmamaya başladı. Hanımefendinin yüzü gülüyordu ama şair karşısında duran sevgilisinin kendi içinde düşen silüetinin yine o silüetin sahibi tarafından katledilmesine tahammülü kalmamıştı. İçinde kaybolan gölge ile birlikte şairin o kendinden emin duruşu da kaybolmaya başlamıştı. İçindeki silüet silindikçe yüreğinde oluşan kocaman boşluğun başka anlamsız şeylerle doldurulmasına gönlü razı olmayacaktı. Karşısında varolduğunu düşünen sevgili halinden memnun olsa da şair yüreğinden silinen silüetle birlikte sevgilisinin kendi ruhundan uzaklaştığını anlaması zor olmadı. Önce saçları ağarmaya sonra strese, sıkıntıya ve huzursuzluğa bağlı olarak saç ve sakalları dökülmeye başlamıştı.

Günler günleri kovalıyor bedenen yakın ama ruhen uzak olan bu iki sevgili arasında yapaylaşmaya başlayan bir ilişki idame devam ettirmeye çalışıyordu.

Hanımefendi ne yaptığının farkına varmışçasına “Şaire bu kötülüğü nasıl yaptım” diye mırıldanarak şairin yanına koştu. İçerisinde Can’ın, mutluluğun, geleceğe ümit beslemenin vurgulandığı şiirlerinin daha güzel ve hoş olduğunu” anlatmaya çalışarak şairden bu tür şiirler yazması konusunda söz aldı.

“Belikli beni hayata döndürmeye çalışıyorsun. Oysa içimdeki Can ı öldürende yaşatanda sensin. Şiir sabaha hazır olur” diyerek önce hanımefendinin yüzüne baktı, sonra son bir kez gülümseyerek odasına çekildi.

Şairin ışığı sabaha kadar sönmedi. Hanımefendi ise yıllar sonra hayatı yeniden paylaşan, karşısında gülümseyen insanı görecek olmanın heyecanı içerisinde gece boyunca uyanıp durdu. Hava aydınlanınca şairin kapısını aralayıp içeriye girdi. Şair ilk tanıştıkları gün ki gibi gülümsüyordu. Belli ki şiiri tamamlamıştı. Masanın üzerinde duran şiiri heyecanla eline aldığında ellerinin titremeye başlamasına engel olamıyordu. Okumaya başladı.

İçerimde Öldürülen Sevgiliye

Bekle beni yabangülüm
Bir gün elbet geleceğim
Yeter ki sen mutlu ol
Kollarında öleceğim
Yüzümde bir tebessüm
Ak saçlarım başımda
Ümidini kaybetme
Hayat var gözyaşımda
Artık hep güleceğim
Gülerek öleceğim
Kararım ani oldu
Yanına geleceğim

Şiirde Can, mutluluk ve ümit motifleri işlenmişti. Hanımefendi şaire dönerek “çok güzel olmuş” dedi. Şair hiç kıpırdamadan gülümsüyordu. Yüzüne dokunduğunda soğukluğu hissetti. Nabzını yokladı nabzı atmıyordu. Elinde düşen şiir yere inmek istemiyormuşçasına havada uçuyordu. Epey bir an sonra yere düşen yaprağın arka sayfasındaki yazıyı fark etti. Bu bir nasihatti. Şairin ölümünde yaşamı gibi olduğunu anlatıyordu.

“Bir insanın duygularına müdahale ederek köreltmeye çalışırsanız anlamsızda olsa hayatını idame ettirebilir fakat kendi ellerinizle öldürdüğünüz o duyguları geriye vermeye çalışırsanız gönül bunu kabul etmeyecektir. Ben bunu yapamamıştım içimdeki seni göz göre göre şiirlerimden çıkarıp katletmene razı olmayarak kendime kıyamamıştım. Ama sen katlettiğin seni geri vermeye çalışarak bunu yapmış oldun. Şimdi ben içimdeki seni katletmediğim için çok mutluyum ve hep güleceğim”

Bekir K. AHISKALI
Dört Mevsim Sevmek isimli eserimden
28.02.2001

Edebiyatımızda “tip” ler ve tahlilleri (Farklı cinsel eğilimiyle Köroğlu)

2009-10-29T15:08:00.001-07:00

Edebiyatımızda “tip” ler ve tahlilleri (Farklı cinsel eğilimiyle Köroğlu)

Destan, mesnevi, roman, hikaye, tiyatro gibi olaylara dayanan edebi eserlerde, o vakayı gerçekleştiren aslî bir kahraman vardır. Bu kahraman o eserin belkemiği gibidir. Eserlerde anlatılan tüm duygu ve vakalar ona bağlanır. Bu kahramanlar bazen basit bazense karmaşık kişiliklere sahiptirler.

Bu kahramanların edebiyatımızda yazılmasında ve ifade edilmesinde karşılıkları “tip” kelimesidir. Köroğlu’ndan başlayarak bu kahramanları delilleriyle tahlil etmeye çalışacağım.

Türk tarihine baktığımızda Köroğlu’na en yakın tip Alp tipidir diyenler vardır. Bazı eserde Köroğlu’ndan bahsedilirken Alp geleneğinin yetiştirdiği bir kahraman olarak bahsedilir. Ben bunun öyle olmadığını düşünüyorum.

Alp geleneğine baktığımızda Alp’lerin özellikleri olarak şunları sıralayabiliriz

a- Hayatlarının manasını kuvvetli olma ve galip gelmede ararlar
b- Şüphesiz Dede Korkut ve Oğuz Kağan soyundan gelirler
c- “Yiğitlik”i en üstün kıymet sayarlar
d- Aktif dışa dönük savaşçı tiplerdir
e- Açık mekan adamlarıdır
f- Etraflarında hayvancı göçebe toplulukları vardır
g- Güçlerini ispatlamada hayvanlarla güreş ve mücadeleleri konu edilmiştir
h- Annelerine bağlılıkları ön plandadır
i- “Efendi” didirler yani yaşadıkları toplumun burjuvazisidirler. Aşiret reisi veya sultanıdırlar.
j- Sağlam bir iktisadi temelden gelirler
k- Safiyet, adalet, örf ve adetlere sahiptirler
l- Toplum kahramana tekaddüm eder
m- Kuvvete karşı kuvvet kullanırlar
n- Sevdiğini “yiğitlik”le elde ederler

Köroğlu

a- Babası Bolu Beyi’nin bir rivayete göre İran Şahı’nın seyisidir.
b- Alp lerin tersine kendi toplumunu kendi oluşturur
c- Sağlam bir iktisadi temelden gelmemektedir
d- İntikam için önüne gelen her gücü yok etmeyi hedefler
e- Safiyet, adalet, örf ve adetlere bağlı değildir
f- Hayduttur
g- Haklı veya haksız, güçlü veya güçsüz her kesimden insanın hakkına tecavüz eder, kuvvet kullanır.
h- Her türlü hileye başvurmaktadır ve onu harekete sevk eden şeyler gayr-i ahlakidir
i- Sevdiğini zorbalıkla elde eder

Günümüzde filmi yapılan ve filmde Bolu Beyi’nden intikam alan Köroğlu tiplemesi, Köroğlu hikayesine çok çalışan halkbilimci Pertev Naili Boratav tarafından Marksist bir çizgiye çekilerek zenginden alıp fakir fukaraya dağıtan bir tipe çekilmiştir. Oysa Köroğlu Çamlıbel’e ayak basan herkesten haraç almaktadır ve kervanları soymaktadır.

Farklı cinsel eğilimiyle Köroğlu

Köroğlu Ayvaz’ı İstanbul’dan hile ile kaçırmıştır. Filmde belleklerimize kazılanın aksine Ayvaz reşit olmamış çocuk değil reşitliğini çoktan geçmiş sakalsız bıyıksız bir oğlandır. Köroğlu, sazcının çırağını da aynı yöntemle kandırır ve yine onu da kaçırır ki sazcının çırağı da ergenliğini geçmiş ama sakalı, bıyığı çıkmayan bir oğlandır. Sazcının çırağının kaçırıldığını duyan ve Köroğlu’nun peşine düşen Kenan cinsi bakımdan mazohist bir sapıktır. Enteresandır ki Köroğlu’nun Çamlıbel’e topladıklarının tamamına yakını bu tipten insanlardır. Alp geleneğinden gelen birinin bu tip insanlara ödül vermesi mümkün değildir.(1)

Köroğlu, “vazife, adalet, müsavat, kardeşlik” gibi ulvi duygularla hareket edecek adam değildir. Bana göre Köroğlu kısmen alp tipi hem de tecavüz ettiği Müslüman toplumun ölçülerine göre dejenere bir tiptir. Dejenere bir tip olmasındaki en büyük neden normal bir topluma dayanmaması, yanına topladığı yandaşlarının eğilimlerini yaşamalarına müsaade etmedir. Bu sebeple o alp arşetipi değildir.

Halkımızın belleğinde oluşan Köroğlu tiplemesi Yeniçeri şairi Köroğlu, Osmanlı iran savaşlarına katılmıştır. İyi bir askerdir. (16 ve 17'nci yüzyılda yaşadı), benim yukarıda bahsettiğim farklı eğilimleriyle Köroğlu karışımından ibarettir. Oysa Çamlıbel’e yerleşen Ruşen (Köroğlu) Osmanlı devletine hizmet etmemiş ömrünü haydutlukla geçirmiştir.

Bekir K Ahıskalı
Mayıs 2009

Edebiyatımızda “tip” ler ve tahlilleri

Yaralanılabilecek Kaynaklar

1- Taş baskı Köroğlu hikayesi
2- Köroğlu Destanı, 1931 Pertev Naili Boratav
3- Köroğlu-Dadaloğlu ve Kuloğlu, Cahit Öztelli
4- Mehmet Kaplan Tip Tahlilleri

Yüzü kızardı başını eğdi "ŞEY" bile diyemedi

2009-10-29T15:05:00.001-07:00

Yüzü kızardı başını eğdi "ŞEY" bile diyemedi

Sen kitap okumuyorsun, seninle arkadaş olamayız.
Bunu ilk dediğimde yüzüme manalı manalı baktı. Bu küçümser bir bakış hoşuma gitmemişti.

“Değişirim...Senin için değişirim” demişti. Değişeceğine inanmasam da susarak olur demiştim. Ne dediğimi biliyordum ve yanlış yaptığımın farkındaydım. Ona bir şans daha verilmeliydim ve ben bu şansı verdim..

Tam bir yıl sözde bana ayak uydurduğunu, değişmeye çalıştığını göstermek istedi ama aslında beni kendine uydurmaya çalışıyordu. Ben kurallarımdan taviz verdikçe boğuluyor olsam da o kurallarıma uyuyor izlenimi vermeye çalışıyordu. Oysa ki benim hedef koyduğum bilgeliğe değil kendini hedefinde olan tembelliğe ve dolayısıyla cehalete prim vermiş oluyordum.

Geleceğimiz adına kararlar vermeliydik. Attığımız her adım bizim geleceğimize ne şekilde taşınacağımızı gösteriyordu.

Aradan geçen zaman bana göre uçurumu daha bir uçurum yapmış, ona göre aradaki anlaşmazlık çözülmüştü. Kurallarımın yerle bir edilmesi beni o kadar rahatsız ediyordu ki dayanamıyordum. Kendime ve ona verdiğim sözü tutma adına bu bir yıl böyle devam etti. Olmadık zamanlarda sürprizler yaptı... Olmayacak anlarda beni mutlu ettiğini düşünse de içimde ağlayan...inleyen ve sıkılan beni görmek istemiyordu. Benden çaldığı zamanım,ı bende kendi dinlenmemden çalarak ona vakit ayırdım. Geçen bir yılımız bana o kadar çok şey kattı ki anlatmakla bitmez.

Bana söz verdiği değişme yıldönümünde bu kez ben değişiklik yaparak kendisini yemeğe davet ettim. Yemek boyunca ne iyi ettin, bu çok iyi geldi gibi laflar konuşup durdu. Yemeğimiz bitmiş kahvelerimizi içmiştik. Tıka basa yemiş ve çok eğlenmiştik.

Kapanması gereken bir hesap vardı. Garsonu çağırdım hesabı istedim. Hesap getirildi ve ben ısrarlara rağmen hayır olmaz diyerek hesabı ödedim. Garsona da hesabın tutarı kadar bahşiş vermem onu rahatsız etmişti. Belki de bir daha görmeyeceğimiz garsona bu kadar bahşiş vermemelisin dercesine yüzüme manalı manalı baktı. Bu küçümser bir bakıştı hoşuma gitmemişti...

Kendisine göre yine haklıydı. Alınan şey kadar yapılan hizmet mükafatlandırılmamalıydı. Ama onun bilmediği bir şey daha vardı ve ben hesapları asla açık bırakamazdım. Kapanmaması gereken bir hesap daha vardı. Birazdan söyleyeceklerimden habersizce karşımda öylece gülümsüyordu.

Konuşmak istiyorum dediğimde buyur... ” seni dinliyorum” diyerek gözlerime bakmaya başladı. “Sen kitap okumuyorsun, seninle arkadaş olamayız” cümlesini dediğimde yüzüme manalı manalı baktı. Bu küçümser bir bakış hoşuma gitmemişti...

Ona göre kitap okumamak ayrılık için geçerli bir sebep değildi... Susup beni dinlemesini söyleyerek devam ettim. Tam bir yıl önce burada birbirimiz için söz vermiştik. Sen değişecektin “değişirim... senin içim değişirim” demiştin. “Bana değişenin ne olduğunu söylemeni istiyorum” dediğimde “ne güzel vakit geçiriyoruz. Bir yılda ne kadar hoş şeyler yaşadık” dedi.

Hadi hesabı gözden geçirelim dedim. Son bir yılda, -Ben tam 30 kitap okumuşum Her kitaptan elli yeni bir şey öğrenmiş olsam geçen yıla oranla 1500 yeni bir şey daha biliyorum demektir. Peki sen dedim.” ....”ŞEY” dedi.

-Ben senin ile vakit geçirmek için takımının 36 lig, 3 Avrupa, 6 Türkiye kupası maçını seyrettim. Bunu yaparken kendi uykularımdan çalarak kitap okumamı, kendimi yetiştirmemi aksatmadım. Pek sen dedim, yüzü kızardı, başını eğdi...”ŞEY” dedi

-Ben seninle 15 kez yemeğe çıktım. Senin istediğin yere senin istediğin şekilde katıldım. Seni bununla birlikte dört kez yemeğe çağırdım ikisinde canının istemediğini söyledin birinde arkadaşlarınla eğleneceğini söyleyerek kabul etmedin. Yani senin için 15 kez fedakarlık yaptım.. Pek sen dedim. Yüzü kızardı, başını eğdi... ”ŞEY” dedi

-Ben bu zaman zarfında geleceğimiz için, olacak çocuklarımız için sigarayı bıraktım. Pek sen dedim. Yüzü kızardı, başını eğdi... ”ŞEY” dedi

-Bu yaşa kadar öğrenmiş olduğun şeylerin bilgi olarak seni bu toplumda itibar sahibi yapacak, doğru kararlar verdirecek, çocuklarına ve bana yetecek şeyler olduğunu düşünmüyorum. Pek sen dedim. Yüzü kızardı, başını eğdi... ”ŞEY” dedi.

Sadece yataktaki paylaşımla güzel bir hayat geçiremeyeceğimizi düşünüyorum. Pek sen dedim. Yüzü kızardı, başını eğdi... ”ŞEY” bile diyemedi...

Masadan kalktı, bir şey demeden arkasına bakacak cesaret bile bulamadan giderken seslendim. Senin takım o futbolcuyu hala alamadı.

Arkasına bakıp "ŞEY" bile diyemedi

Bekir K. Ahıskalı
Eylül 2006

Şair Kimdir ?

2009-10-29T15:04:00.001-07:00

Bekir K Ahıskalı

04.03.2006

Lebibe’ye Mektuplar-5 (Çocukluğumun oyunları-2 Kans)

2009-10-27T14:52:00.000-07:00

Lebibe’ye Mektuplar-5 (Çocukluğumun oyunları-2 Kans)

Sevgili Lebibe

Bir önceki mektubumda çocukluğumun oyunlarından biri olan mile’den bahsetmiştim.Bu tür oyunların benim geçmişimden günümüze taşıdığım zenginlik ve farklılıklar olduğunu düşünüyorum. Sana bu mektubumda yine çocukluğumun oyunlarından birisi olan Kans’tan bahsetmek istiyorum.

Sevgili Lebibe

Kans oyunu da daha çok erkeklerin oynadığı yine bir değnek ve bir önceki oyunda bahsettiğim mile gibi bir karış uzunluğunda bir ağacın iki ucunun da birbirlerine ters olmak kaydıyla çapraz kesilmeleriyle oynanan bir oyundur. Bu oyunda farklı olan kans dediğimiz parçanın diğer elle tutulmayıp yere uzun ucu yukarı gelecek şekilde konulmasıyla oynanır. Oyuncu elindeki değnekle önce o uç kısma hafif bir vuruş yaparak kansın yerden göğüs seviyesine kadar yükselmesini sağlar ve yere düşürmeden hızlı bir vuruş yaparak mümkün mertebe uzağa gönderir. Uzağa giden kansın yanına varıncaya kadar olan mesafeyi normal adımlarla sayar ve vardığı noktada bu kez kansa hiç dokunmadan yine aynı şekilde vurmayı dener. İki ucu birbirine ters kesilen kansın bir ucu her zaman havalandırmaya müsaittir. Oyuncu her vurduğu noktadan diğerine kadar adımları birbirine ekleyerek sayar. Eğer oyunun başında bir hedef konulmuşsa o adım sayısı hedefine varıncaya kadar devam eder. Burada yine rakip oyuncuda vardır. Oyunu başlatan veya hak kendisinde olan kişi eğer kansı havalandırır da üç kez ıskalayarak vuramazsa, oynama sırası diğerine geçmiş olur. Diğeri de vurabildiği kadar vurur ve hakkını kaybetmesi durumunda ilk oynayana geçer ve ilk oynayan adım sayısına kaldığı yerden devam eder.

Bu oyundan amaç sabit olan ve kontrol altında tutulan hasım veya avın ani hareket etmesi durumunda onu en kısa sürede vurabilmek ve etkisiz hale getirebilmektir. Dolayısıyla çocukluğumuzdan kalma yetişme tarzımız olarak gerek elle gerekse değnekle yapılan atışlarda ki bu atışlarda taş gibi bir silahta kullanılabilir isabet oranı yüksek nişancılar yetiştirmektir.Hemen her çocuk ve genç bu oyunları oynayarak kendini hem eğlendirir hem de yetiştirirdi.

Bu oyunda isteğe bağlı olarak üş kişiyle sırayla oynanabilirse de daha çok ikili mücadeleler tercih edilir. Mile de ise mileye vuran bir kişidir ama onu yakalamaya çalışan ve geriye fırlatanların sayısı birden fazla olabilmektedir.

Sevgili Lebibe

Sana kans dediğimiz parçası daha iyi anlayabilmen için çizmiş olduğum bir resmi gönderiyorum. Oyunlarımız daha çok değnekle oynanan oyunlar olup oyuncunun güvenliği açısından kesici ve delici aletlerle oynanılmamasına dikkat edilir. Bir sonraki mektubumda başka bir oyundan bahsedeceğim. Kendine iyi bakman dileğiyle

Hoşça kal

Kadim dostun

Bekir K Ahıskalı
Kocaeli, 27 Ekim 2009 23 45

Lebibe’ye Mektuplar-4 (Çocukluğumun Oyunları-1 Mile)

2009-10-26T03:23:00.000-07:00

Lebibe’ye Mektuplar-4 (Çocukluğumun oyunları-1)

Sevgili Lebibe

Hazan mevsimi iyice belirdi. Gökyüzü yer ile olan mesafesini kapattıyor gibi. İnsanın üzerinde
bir daralma ve sıkışma hissi uyandırıyor. İnsanoğlunun ömrünün son demlerinde böyle bir his hakim oluyor mu diye merak ediyorum.

Sevgili Lebibe

Gelecek günlerin endişesini bugünden yaşamak ve on hissiyatı bugüne yoğunlaştırmak hayatı çekilmez yapıyor. Mümkün mertebe bunları düşünmemeye çalışıyorum.

Bu sabah yolda yürürken ellerinde iki sopayla oyunlar üretmeye çalışan iki çocuğa şahit oldum. Bu bana çocukluğumun oyunlarını hatırlattı. Sana bu oyunlardan bahsetmek istiyorum. Kısmen yerleşik ama yayla zamanını yaşayan bir toplumda geçirdiğim çocukluğumda göçebe hayatı denebilecek ama ailenin tüm fertlerini kapsamayan bir göçebelik yaşadığımı bilmeni istiyorum. Bu ortamında kendine göre üretilmiş ve çocukluktan yetişmeyi sağlayan, gelecek hayata hazırlık safhasındaki bu oyunlardan birisi adıma MİLE (iki ucu da sivri olmayan bir karış uzunluğunda ok) dediğimiz bir oyundu. Mile bir değnek ve bir karış boyunda dayanıklı bir ağaçtan kesilmiş parmak kalınlığında başka bir ağaçla oynanan oyundu. Bir ana oyuncu var ve etrafında makul bir büyüklükte çizgilerle halka çizilir ve bu oyuncu bir elinde değnek diğer elinde mileyi tutar. Önce mileyi göz seviyesi yüksekliğe fırlatır diğer elindeki değnekle de hareket halindeki mileye vurur. Bu oyundan amaç ana oyuncunun hareket halindeki bir cisim veya silahı etkisiz hale getirmek amaçlanırdı. Mileyi havaya attığı zaman en fazla üç kere ıskalama hakkı verilirdi. Üçünde de ıskalayan ana oyuncu oyundan alınırdı. Bu mileyi vuran ana oyuncudan başka tercihe göre bir veya daha fazla rakip oyuncu da vurulan bu mileyi havada yakalamaya çalışırlardı. Eğer yakalarlarsa ana oyuncu yine oyundan atılır ve yenilmiş sayılırdı. Eğer rakip oyuncular yakalayamazlarsa, yanlarına düşen mileyi bu kez ana oyuncuya doğru fırlatarak ana oyuncunun içinde yer aldığı çemberin içine doğru atarlardı. Burada bu kez ana oyuncu gelen mileyi elle yakalamak durumundadır. Elle yakalarsa bu kez rakip oyuncular puan kaybetmiş ve yenilmiş sayılırlardı. Tabi bu ana oyuncunun bu mileyi değnekle yere düşmeden tekrar vurmna hakkı da vardı. Eğer çemberin içine düşerse rakip oyuncular değnekle vuran, değnekle vuran ana oyuncu da yakalayanlarla yer değiştirirdi. Burada ana oyuncu olmak her zaman avantajlı durumda olmak anlamına geliyordu. Çünkü ana oyuncu vuracağı mileyi yaklaşık kırkbeş derecelik bir alandan istediği tarafa ve vurabildiği kadar uzağa atabiliyor ve rakip oyuncuların havadan uçarak gelen bu mileyi yakalamaları zorlaşıyordu. Dediğim gibi oyundan amaç iki taraf oyuncuları içinde biri hareket hakildeki bir cisme vurabilme (adeta kılıç kullanma yeteneğini artırma) diğerleri ise gelen bu cismi kendini yaralamadan bir seferde yakalayıp (gelen darbeyi etkisiz hale getirebilme) etkisiz hale getirmeleri becerisini geliştirmek amaçlanırdı. Bizler bu oyunu oynarken hiç az sayılamayacak kadar seyircilerimiz olur anneler, babalar hatta küçükten büyüğe herkes seyretmeye gelirdi. Becerisi fazla olan oyunu kazanan çocuklarıyla övünen anne babaların yüzlerindeki övünç ve haklı gururu görmeye değerdi.

Sevgili Lebibe

Sana bir sonraki mektubumda başka oyunlarımızdan bahsedeceğim. Bunları hatırlamak ve seninle paylaşmak güzel bir duygu. Umuyorum ki bir gün sende bana çocukluğunun oyunlarından bahsedersin. Merakla bekleyeceğim.

Sevgiyle kal

Kadim dostun

Bekir K Ahıskalı
Kocaeli 26 Ekim 2009 11:30
Lebibe’ye Mektuplar-4

Lebibe’ye Mektuplar-3

2009-10-24T14:46:00.000-07:00

Sevgili Lebibe

Bu sabah beklemediğimiz bir şeyle karşılaştık. Muhterem validem sabah uyandığında yüzünün kendisine göre sol yanını hissetmediğini ifade edince
Başımı kaldırıp yüzüne bakma gereği duydum. Görüntü tam bir felaketti dudakları başta olmak üzere çenesinin sağa doğru kaydığını fark ettim. Bu beklenmedik değişiklik bir an önce hekime götürmemi sağladı. Telaşlanmıştım ama kendisine belli etmeden mahallenin sağlık ocağına götürerek hekime gösterdiğimde yüz felci geçirdiğini ve hafif atlattığını bir an önce bu işin uzmanı olan bir nörologa gitmesi gerektiğini söyledi. İnsan o değerin elinden kayabileceğini ancak o an hissediyor.

Sevgili Lebibe

Yıllarca bu şehirde görev yapmama ve çevremin hatırı sayılır derecede hem elit hem de geniş olmasına rağmen ve yine hatta bir hekim tarafından uzmanına sevk edilmesine rağmen uzman tarafında geri çevrilme ihtimali belirince sağlıkla ilgili olmasına rağmen aynı hastanede görev yapan bir arkadaşımdan yardım isteme gereği duydum. Bilirsin ki ben yıllarca böyle ahbap/yandaş çıkar ilişkilerine karşı durdum ama böyle bir durumda o duruşu sergilemek istemiyor insan. İnsanoğlunun mayasında olan da bu galiba çaresizliklerden çıkar yolları aramak.

Yaklaşık bir saatlik beklemeden sonra muayene ettirebildik ve işini iyi bilen ve bizim milletimizin alışkanlık halinden öte yaşam tarzı haline getirdiği başına gelen olayı hikayeleştirerek anlatma geleneğine tepkili ve sadece kendi sorularıyla hastanın derdini en kısa sürede öğrenen bir hekime denk gelmiştik.
Hepsinden annem önemlisi ilk defa bir hekime tavsiye ve kuşkularından bahsetmemişti. Bu benim adıma sevindiriciydi. Çünkü yine bizim toplum yapımızdan kaynaklanan; kimin başına bir hastalık gelse ya aynı mahallede başka birinin başına da gelmiş ve uyguladığı bir tedavi şeklinden sonra iyileşmiştir (ki aslında alakası yoktur) ya da mahallenin nefesi en kuvvetlisine okutturulmuş ve bir şeyi kalmamıştır. Ben bütün bunları dinlemek zorunda kalmadığım için bu sefer şanslıyım diye düşünürken annem;

-Sorsana nedir
-Neyi sorayım anne
-Doktora sor neden olmuş de.
-Anne doktor sana tedavisini ve sebebini az çok söyledi biz ilaçlarımızı alalım
-Ama sor bakalım kapı pencere açıktı ondan mı oldu yoksa dün başım ağrıyordu buz kalıbını yaklaşık on dakika bu yanağıma koydum ondan mı oldu ama ondan olsa daha öncede olurdu buz kalıbı baş ağrısına iyidir

Gülümseyerek doktor beyin odasına girdim sebebini sorduğumda hava akımında kaldığını beyan etti. Annem doktora olmasa da bana yön vermeye çalışmıştı. Annem, ablam ve kız kardeşim Emine ile birlikte arabamıza binerek eve doğru yola çıktık. Annem;

-Allah’ın izniyle bir fetih okursam bir şeyim kalmaz ama ya bu doktor neden tamamen tuzsuz yemekler yiyeceksin dedi ki bilmiyor mu tuzsuz yemek lapa gibi oluyor ben yiyemem. Sonra bol ızgara ve haşlama ye dedi takma diş ile ızgara mı yenirmiş.

Bunları duyunca gülümsediğimi gören annem

-Eşşek sıpası gülme
-Anne Sen reçetede yazanı görmedin galiba günde beş adet sigara da içmeni yazmış.

-Vallahi içmem. Kara getiririm başına sigara içecekmişim ölürüm yine içmem

Annem değil sigara içmek karşı kaldırımda içen birini görse öksürmeye ve boğuluyorum demeye başlar. Sanıyorum ki çocukluğundan kalma bir bilinçaltı vakası. Allah’tan televizyonlarda sigara içeni göstermek durumuna cezalar getirdiler yoksa çocukluğumdan hatırlıyorum kardeşimle ben İyi, Kötü, Çirkin isimli filmi seyrederken annem kovboya bir dünya beddua etmiş ve o gece sabaha kadar uyuyamamıştı. Benimse ona takılmaktaki maksadım moralini biraz yükseltebilir miyim diye uğraşmaktan ibaretti. Yaklaşık sekiz yıldır yürüyemeyen ve gözleri görmeyen babamdan sonra aneminde böyle bir rahatsızlık geçirmesi beni korkuttu. İnsan anne ve babasının böyle olmasına dayanamıyor. Hele onlar yaşlandıklarını kabul etmek istemiyorlar ve yaşlılıklarından bahsedilmesine alınıyorlar gibi.

Sevgili Lebibe

Şimdi diyaliz ve şeker hastası olan babamın diyetinden başka sürekli süt, yoğurt, ızgara, haşlama yemesi önerilen bir anne babanın yanındayım. İkisi de yemek konusunda inattırlar ve doktorların hep bir eksik bildiğini düşünürler.
Annemi yirmibir gün sonra bir daha muayeneye götürmemiz gerekecek. Ağızdaki kayma ve dudaklarını ve bir gözünü hareket ettirememe tedavi edilebilir bir durummuş. Umarım kolay atlatır çünkü ben bu yıl ki kadar ailemde hiç kalmamıştım. Hep başka illerde başka memleketlerde yaşamak durumunda kalmıştım. Onlarla yaşamam ve onların beni anlamaları için sanırım böyle bir şey gerekiyormuş. Benim açımdan da zor olacak. Onların dünyaları ile benim dünyam çok farklı. Onların bahsettikleri ve önemli dedikleri gündelik konuşmalar benim indimde hem zaman öldürmek hem de dedikodu.

Böyle bir durumu iki arkadaşımla telefonda paylaştım bir de sana mektupla yazıyorum. İnsanları bu hallerimizi anlatacak kadar yakın bulmuyorum. İyi ki varsınız. Sizleri seviyorum

Sevgilerimle

Kadim dostun

Bekir K Ahıskalı
Kocaeli, 24 Ekim 2009 saat 23 45

Lebibe’ye Mektuplar-2

2009-10-23T06:55:00.000-07:00

Lebibe’ye Mektuplar-2

Sevgili Lebibe

Sana göndermiş olduğum mektubun cevabının gelmesini beklemeden yeni bir mektup yazmak gereği duydum. İnsanoğlu her nedense her ihtimali bilir ve hesaplar ama yine de karşılaştıklarına beklenmedikmiş gibi tepkiler verir. Nasıl ki cahille düşüp kalkan bir gün onun cehaletinin kurbanı olur öylede bunlar beklenmedik şeyler değillerdi. Etrafımızda gelişen olaylar benim bu konuyu bir kere daha düşünme sebep oldu.

Sevgili Lebibe

Edebiyat yoluna çıktığımda daha onüç yaşlarında bir çocuktum. Etrafımla konuşamaz ama her şeyi kalemle anlatmayı denerdim. Denediğim anlatımlar da kendime idi. Bir güzelliği, hoşlanmayı kaleme alıp sonra da onu bir başkasına okumak ayıp sayılırdı. Günümüz çocukları ve gençleri bu konuda çok şanslılar.
O kadar ki onüç yaşında birinin saçlarını taraması bile bir şeylerin alameti diye yüzüne vurulur utandırılırdı. Dörtlükler yazmaya başladım, zamanla çoğaldılar.Kendimi aşmaya başladıklarında da ailemin benim şiirler yazdığımdan haberi oldu. Çocukluğumda içime kapanık bir çocuk olduğumu söyleyebilirim. Toplum benim durumumda olanları öyle tanımlıyor ama bana göre ben içime değil dışıma kapalıydım çünkü ben kendimle konuşabiliyor, dışarıyla konuşmuyordum. Konuşmamak irtibat kuramamak değil, onların değerli saydıklarını ve kıldıklarını değerli kılmamaktan ibaretti. İlkokuldan sonraki üç yılım sabah akşam beş kilometre yürüyerek okula gitmekle geçti.

Ayaklarımızda kara lastikler, üzerimizde bütün bir üç yılı geçirmemize neden olacak ceketler vardı. Ceketler alınırken uzun olmasına dikkat edilirdi ki üç yıl sonra kolları kısa gelmesin. Böyle bir çocukluk hayatım oldu. İnsanlar daha bir saf, daha bir temizdi sanki ya da bana öyle geliyordu zaten çocukların varlığı kabul edilmez gibiydi yokmuşuz gibi davranılırdı. Hangi dönemin adetidir bilmiyorum ama bir dedenin yanında baba çocuklarını görmez/tanımaz gibiydi. Sanki utanılacak bir şeymiş gibi. Cılızlığımız bünyemizden değil fakirlikten ve bakımsızlıktandı.

Lise yıllarım başka ilde geçmeye başladı, İçine kapanık olan ben yavaş yavaş kaybolmaya başlamıştım. Bu birdenbire olmuyordu sanki görünmez bir zincir varmışta ben kırmakta zorlanıyormuşum gibi hissederdim. Okul voleybol takımına girmemle birlikte o suskun olan benim yerimi ele avuca sığmaz sürekli mantık cümleleri kuran içinden isyanlar başlatan ben almıştım. Çalışkan bir öğrenci idim ama bir o kadarda muhaliftim. Olmadık isyanların içinde bulunur, arkadaşlarımı zor durumlarda bırakmak sonra da kurtarmaktan zevk alırdım. Ortaokul yıllarında başlayan kitap kurtçukluğum lise yıllarımda önü alınamaz bir merak ve hatta takıntıya dönüşmüştü. Yeni bir şeyler okuyor be öğreniyor olmak bende hem farklıyım kanaatini doğurmaya başladı hem de bu farklılığımın farkındalığını. Akranlarımın bilmediği bir şeyi bilmek, onların ifade edemediklerini ifade edebilmek tarifi imkansız haz veriyordu. Hem şiirler yazan, hem farklı olmak için sürekli okuyan hem de sporcu bir genç olmuştum.

Bütün üç yılım yüzlerce anı biriktirmeme neden oldu. Bunları bir yandan da karalıyordum. Sanıyorum ki şair olmamda babamın rolü fazladır. Ben daha ilkokul yıllarımdayken gurbetten izine gelir ve getirdikleri arasında en çok şiirler yazdığı defterlerine önem verdiğini hissederdim. Annemse babama göre daha az romantik gözüken ve babamın yaptığı bu şiir yazma işini karın doyurmayan bir uğraş olarak görürdü. Bunun nedeni annemin hayatında hiç anne bana ve evlat hasreti çekmemiş olmasındandır. Annemin tüm akrabaları ve çocukları ses mesafesindeydiler. Annemin çocuklarına sevgi sözcükleri kurduğunu hatırlamıyorum o; çocuk içten sevilir gibi bir söz söyler ve buna iman ederdi. Babamsa sert, kendi şakacı ve dalgacı çocukluk ve gençlik yıllarının tersine, ciddi, çocuklarının bile aynı anda konuşmalarına tahammülü olmayan bir babaydı. Böyleydi benim çocukluğum. Konuşmak istese de dinlenmeyen, büyüklerin yanında yokmuş gibi davranılan, karnı doyurulduğunda çok şey verildiği düşünülen gerçekte öz, uygulamada üvey bir yaşam. Bu tüm o yörenin insanının çocuklarına reva gördüğü muameleydi. Yoklukların getirdiği çok çalışma ama emeğinin karşılığı bir avuç buğdaydan öte gidemeyen sabah çocuklarını kundaklayıp beşime yatıran (buna bağlamakta diyebilirim) ve akşama kadar onun temizliği göz ardı edilen ancak akşam beşikten çözülen bir çocuklardık.

Lise yıllarım ayaklarımın üzerinde durmamı, kendi iç isyanımı başlatmamı ve kendimce ihtilaller gerçekleştirmemi sağlayan yıllar olmuştur.

Sevgili Lebibe

Böyle bir yaşamdan sonra üniversite yıllarımın gelmiş olması üstelik çok fazla üniversiteli olmayan bir ortamda bunu sağlamış olmam kendime güvenimi tamamlamamı sağlamakla kalmadı o toplumda ister dinleneyim ister dinlenip dikkate alınmayayım sizin bildiklerinizden farklı bilgiler ve donanıma sahibim kuruntusunu veriyordu. Şiirin bir hane ev olduğunu düşünürsek lise yıllarım o kapının eşiğini yuttuğum yıllardı diyebilirim. Her şeyi alan öğrenen ve adeta vakumlayarak yutan bir merakım vardı.

Sana haftada üç mektup yazmaya karar verdim.Bütün bunları seninle paylaşıyor olmak bana haz veriyor. Beni dinleyen bir dostum ve yarenim var.

Sevgi ve muhabbetlerimle

Bekir Kale Ahıskalı
23 Ekim 2009 Cuma 16:50

Not: Sana çocukluğumun bir hatırasını gönderiyorum. Ablam Emriye, ben ve kardeşim Sertaç